............................... las cosas de la clase media ..........................
19/11/19
“No creemos en absoluto en los derechos individuales”, dice una dirigente de los CDRs
17/7/19
Errejón: Yo quiero construir una patria española que dé certeza, la seguridad de que los que vivimos aquí estamos libres de miedo, de precariedad, de exclusión. Quiero construirla con un orgullo inequívocamente progresista y democrático, y a la vez inequívocamente español...
3/6/19
«La expresión 'derecho a decidir' no quiere decir nada»
2/4/18
El diálogo debe ser entre las dos partes enfrentadas. En Cataluña, los dos bandos no son “los catalanes” y “el gobierno de Madrid”. Los dos bandos son “catalanes independentistas” y “catalanes no independentistas”. Negociar va a ser imposible hasta que los independentistas acepten de una puñetera vez que el problema no son sus ideas sino que Cataluña no son ellos...
28/9/15
¿Por qué es democrático que se vote en Cataluña acerca de su independencia pero no lo es que se vote en el barrio de Sarrià?
19/5/15
El ámbito de decisión para la independencia es el territorio de Cataluña... pero, ¿por qué el territorio de Cataluña y no el de todos los denominados "Países Catalanes"? ¿Por qué Cataluña y no cualquiera de sus provincias, comarcas o municipios?
2/6/14
No existe ningún pueblo catalán en el nombre del que nadie pueda hablar
29/7/13
‘Los que damos prioridad absoluta a los derechos y libertades individuales no podemos ver a Mas y a Junqueras como otra cosa que peligrosos enemigos’
21/7/13
"Yo creo en la libertad de la gente por encima de la libertad de los lugares y de las patrias"
“Yo creo en la libertad de la gente por encima de la libertad de los lugares y de las patrias. Para mí no existen las culturas colectivas, no existe el pueblo. Un pueblo no es superior al individuo. Creo en la potencia del individuo. Cuando se pretende unificar el comportamiento, ¡buf! Eso es un problema muy grave en un país. “¿En Galicia, en Galego?” Mira, ¡vete a tomar por el culo! Y después te dirán “aquí tal cosa” y “allá otra cosa”. Y mañana, todos a misa. Y pasado, prohibido ir a misa. ¿Y todo por qué? Porque un grupo de zumbaos emplean un poder de presión para quererle decir a la gente lo que tiene que hacer. Yo creo en la libertad del individuo, no en el bilingüismo ni en el trilingüismo. Todos los nacionalismos, lo primero que hacen es luchar contra la libertad del individuo y homogeneizar el comportamiento de la gente. Por eso los nacionalismos son enemigos absolutos de la libertad. Ellos hablan de la libertad de un pueblo y de un territorio. Para mí el territorio y el pueblo no son nada. Lo que importa es el individuo. El respeto a los individuos es lo que debe prevalecer. El territorio no opina ni cotiza. Pago yo.”
26/10/12
El derecho de autodeterminación... es que cualquier parte de un territorio (Barcelona, por ejemplo) pudiera independizarse del resto (de Cataluña)
1/7/11
¿No es humillante para un niño de Badalona no poder escribir poesías escolares en castellano? ¿Sería humillante para Cataluña que pudiera hacerlo?
Alicia [Sánchez-Camacho] no tiene derecho a escolarizar a su hijo en castellano porque la inmersión lingüística es un bien superior. Exactamente el contrario de lo que nos dicen los españoles: son las personas, no las lenguas, las que tienen derechos; y las tierras no tienen lenguas.
¿Ah, no? Nosotros -y es un nosotros muy compartido por todo el mundo- contestamos: la cohesión social se hace en torno a la lengua propia de la comunidad, o la comunidad desaparece.
El PP ha ido atacando la comunidad lingüística catalana desde la periferia, pero ahora, con un cestillo de votos, también en Cataluña. Nos hace más pequeño el mercado cultural, que quiere decir que nos resta prestigio, negocio e imaginario. Nos debilita. Nos humilla.
¿Por qué tanto esfuerzo? Porque el estado autonómico del café para todos pretendía diluir Cataluña. Españolizarnos. ¿Y qué forma más evidente de hacerlo que conseguir que, de Figueras a Guardamar, todo el mundo hable la lengua de Querétaro?" (lavozdebarcelona.com, 30/06/2011)
Comentario:
¿Es humillante para Cataluña el hecho de que unos padres castellanohablantes pidan que su hijo reciba la enseñanza en dos lenguas, en su materno castellano, y en catalán? En una escuela en la que todos sus profesores hablan perfectamente ambas lenguas, lo es.
Porque, ¿No es humillante para ese niño, para sus derechos individuales, no escribir poesías escolares en castellano? En el idioma que conocen perfectamente sus profesores. Pues lo es, evidentemente. Toda discriminación humilla. Y ese niño es discriminado por lengua.
Lógicamente un padre rumano no puede pedir que su hijo reciba enseñanza en su lengua materna, porque ninguno de los profesores lo habla. Es imposible. Por tanto, no existe discriminación de unos profesores hacia ese niño rumano.
Como en París un niño español no puede exigir que se le enseñe en español, porque lo mismo. Los profesores franceses no lo hablan.
En cambio, en Suecia, un niño español podría pedir que se le enseñe en inglés, porque todos sus profesores suecos lo hablan.
2/6/11
La ONU reconoce el derecho de autodeterminación para amparar a aquellos territorios injustamente dominados y colonizados por metrópolis ajenas
Los nacionalistas suelen escudarse en la resolución 15.214/XV de 14 de diciembre de 1960 de la Naciones Unidas, que dice: ‘Todos los pueblos tienen el derecho de autodeterminación; en virtud de este derecho, determinan libremente su condición política y persiguen libremente su desarrollo económico, social y cultural’.
Idéntico contenido sostiene el Pacto Internacional de Derechos Civiles y Políticos de 1966. El problema es que, además de afirmar ese derecho de autodeterminación, se especifica sus límites. Pero los nacionalistas se lo callan: ‘Todo intento encaminado a romper total o parcialmente la unidad nacional y la integridad territorial de un país es incompatible con los propósitos y principios de la Carta de las Naciones Unidas’. Una selección de citas muy propia de nacionalistas.
Su determinación a manejar el pasado a su antojo no tiene límites. Se suelen amparar en la resolución 2.625 de 24 de octubre de 1970 donde se vuelve a hablar de autodeterminación:
‘En virtud del principio de igualdad de derechos y libre determinación de los pueblos, consagrado en la Carta de la Naciones Unidas, todos los pueblos tienen el derecho de determinar libremente, sin ingerencias externas, su condición política y de procurar su desarrollo económico, social y cultural, y todo Estado tiene el derecho de respetar este derecho de conformidad con las disposiciones de la Carta […]. El establecimiento de un Estado soberano e independiente o la adquisición de cualquier otra condición política libremente decidida por un pueblo constituyen formas de ejercicio del derecho de libre determinación de un pueblo’.
Aparentemente, dicho párrafo no deja lugar a dudas; eso sí, a condición de que no se lean los que le siguen:
‘Ninguna de las disposiciones de los parágrafos precedentes no se entenderá en el sentido que autorice o fomente cualquier acción encaminada a romper o menoscabar, total o parcialmente, la integridad territorial de los Estados soberanos e independientes que se guían en conformidad con el principio de igualdad de derechos y de libre determinación de los pueblos antes descritos y estén, por tanto, dotados de un gobierno que represente la totalidad del pueblo perteneciente al territorio, sin distinción por motivos de raza, credo o color’.
Pero esto ya no lo citan. Así construyen la historia. Efectivamente, el derecho de autodeterminación fue incluido en las disposiciones de las Naciones Unidas porque se pretendía amparar a aquellos territorios injustamente dominados y colonizados por metrópolis ajenas.
Su objetivo era restablecer las condiciones de justicia rotas por el imperialismo; pero en ningún caso alterar la estabilidad entre Estados ya establecidos y asentados sin problemas de colonización.
La resolución 2.160/XXI de 30 de noviembre de 1966 exige a los Estados consolidados que: ‘[...] Adopten todas las medidas necesarias con el objeto de facilitar el ejercicio del derecho a la autodeterminación de los pueblos bajo dominación colonial‘. No habla del resto de Estados, sólo de los dominados colonialmente.
Incluso ya se declaró por parte de los Estados miembros en las Relaciones Amistosas de 1970 que tal derecho de audeterminación sólo se podía contemplar en tres supuestos: (1) que el territorio esté sometido a colonización; (2) que en todo caso el sujeto de ese derecho es todo el Estado y no una parte de él, y (3) que la secesión queda excluida excepto cuando se trata de la colonización de un Estado por otro. (...)
Tras la convulsión de la última guerra de los Balcanes, la Comunidad Internacional reconoció hechos consumados como consecuencia de una guerra. No parece ese el mejor camino para conseguir legalidad internacional.Y sin embargo, también este dato es utilizado por el nacionalismo para forzar algún tipo de legitimación internacional a sus pretensiones separatistas. Parecen no darse cuenta de la gravedad de dicho fundamento bélico." (Antonio Robles: Autodeterminación e 'indignados'. lavozdebarcelona.com, 02/06/2011)
29/11/10
"Sois una panda de embaucadores"
El debate giraba alrededor de la lengua y Sostres pidió "vamos a España y digámosle a un niño inglés que tiene derecho a estudiar en inglés"."Si las tierras no tienen derecho, sólo las personas, digámosle a un niño del Pakistán que puede estudiar en paquistaní porque tiene sus derechos de persona", añadió.
El escritor que preguntó si "hay derechos nacionales o no hay derechos nacionales?", y lamentó que "cuando se trata del catalán tienen que prevalecer los derechos individuales y cuando se trata de los españoles tienen que prevalecer los derechos de España". "Puede ser que haya mucha gente a la que podéis engañar, pero no podéis engañar un país entero", espetó Sostres a Cañas." (e-noticìes, 16/07/2008)
Comentario: En Madrid, los profesores no conocen el catalán, ni el pakistaní... luego sus alumnos no pueden aprender en su lengua materna, el catalán, o el pakistaní.
En Cataluña, todos los profesores conocen el castellano, pero no el pakistaní. Por tanto, un niño argentino o madrileño puede ser escolarizado en su lengua materna. En cambio un niño pakistaní, no.
Se trata de los derechos del niño a que su profesor le enseñe en su lengua... cuando pueda hacerlo. Si puede, y no lo hace, es un fascista. Un maestro franquista.
30/9/10
Pujol... ¿ bolchevique ?
‘La prioridad es la persona’, pero… El que fuera presidente de la Generalidad de Cataluña durante 23 años firma un editorial en la web del think tank que lleva su nombre reclamando que los derechos colectivos de Cataluña se equiparen a los derechos individuales de los ciudadanos.
Jordi Pujol, presidente de Convergència Democràtica de Catalunya (CDC), firma un texto bajo el elocuente título de ‘Derechos individuales y derechos colectivos’ en el que defiende que hay que poner ‘herramientas de trabajo colectivo’ para potenciar, a través de la colectividad, el ‘desarrollo’ del individuo.
Para argumentar la tesis, el líder nacionalista se centra en dos aspectos fundamentales, utilizados ampliamente durante sus gobiernos autonómicos, como son ‘la lengua’ y ‘la cultura’: ‘Necesidades básicas de las personas’.
Por tanto, según Pujol, ‘la defensa y el perfeccionamiento de estos hechos colectivos -y de otros como el sentimiento de pertenencia o la memoria histórica o un sistema propio de valores, etc.- en tanto que son una necesidad humana, se han de poder preservar y perfeccionar’. Añadiendo que se ha de poder ‘disponer de los instrumentos de acción colectiva’ para perseverar los derechos colectivos, entre los que destaca: ‘Poder político y administrativo’.El dirigente de CDC acusa a ‘la derecha y la izquierda españolas’ de utilizar la Declaración Universal de los Derechos Humanos para defender los derechos de los ciudadanos. Y recuerda que este mismo texto también se refiere a los derechos colectivos, pese a que el artículo 29 -citado por Pujol- señala que los ciudadanos tienen deberes para con ‘la comunidad’, pero no reza qué deberes son, aunque para el ex presidente autonómico estos deberes obliguen ‘en el marco de su pueblo, su nación, de su hábitat cultural y mental’.
Es decir, para Pujol, ‘no hay libertad individual plena, ni igualdad real entre las personas, ni respeto a la propia identidad, si no se consideran también los derechos colectivos de los pueblos y de las minorías nacionales’. Y por ello, en el editorial del Centre d’Estudis Jordi Pujol, se pide continuar con la ‘batalla ideológica’ porque, desde su punto de vista, ‘políticamente, ideológicamente y jurídicamente se quiere suprimir o reducir a poca cosa la existencia de una identidad, o de una nación, o de un pueblo catalán‘.
Finalmente, todo este alegato en defensa de los derechos colectivos frente a los derechos individuales, se resume en un ‘toque de alerta’ concentrado en una frase: ‘Cataluña tiene derecho. ¿Tiene derecho a qué? A decidir. Porque es una personalidad, porque es un sujeto‘." (Lavozdebarcelona.com, 30/09/2010)
¿Y el sentimiento de pertenencia, la memoria histórica, un sistema propio de valores, la cultura o la lengua de los charnegos, de los inmigrantes en Cataluña? ¿Son inferiores a los de los catalanes 'de toda la vida'? ¿Por ley? ¿No tienen derecho... o lo que no tienen es poder?
Y los sudamericanos, los charnegos, ¿tienen que perder su lengua, su cultura, porque no tienen poder? Porque lengua, cultura o derechos colectivos... tienen de sobra... igual que los catalanes...
¿Por qué sí unos... y otros no? Porque unos discriminan a los otros, porque tienen el poder. Por lo de siempre.
5/10/09
El derecho a hablar y aprender en la lengua propia
Comentarios a la noticia publicada en Vieiros: "Botadura oficial de Pro-Lingua: dorna plural "para que non afunda a ilusión". Vieiros, 03/10/2009.
#102 hai 6 horas e 52 minutos Raimundo [Valora este comentario Positivo -4 Negativo]
Ben, un debate... cos insultadores fascistas de sempre... como a algún destes os comentarios excesivos do McNally fanselle eternos, resumireinos (ao final deste comentario) nunhas poucas citas.
Pero primeiro comentarei algo co que non estou dacordo. E que pra min e fundamental. Di o Mcnally: "Lo mismso que si en un pueblo de Galicia sólo quieren recibir la enseñanza en español tres alumnos de 20 en una clase no pueden exigir ese derecho".
Ben, en Cataluña, todos poden esixir ese dereito. Porque todolos mestres poden ensinar en castelán, ou en catalán. E en Francia o 99% dos mestres non poden ensinar en castelán.
Ese é o problema, a complicidade do profesorado co aldraxe aos seus nenos, que son perxudicados no seu aprendisaxe, na súa cultura... a complicidade na discriminación por lingua (por sere fillo de traballadores castelánfalantes), por non resistir ao fascismo.
Dáse a misma "inmersión lingüística" do franquismo. Nel, a lingua imposta era o castelán, a dos señores. Hoxendía en Cataluña, a lingua dos señores é o catalán. E imponse do mismo xeito fascista (ver enlace abaixo).
En Galicia, no Pais Vasco, as linguas campesinas son arrumbadas polos das cidades. No Pais Vasco, os nacionalistas logran imporlles o vasco, gracias ao terror. Os mestres ensinan co mesmo medo que no franquismo... un avance. E non hai mais. Só fascismo.
E en Galicia, a tontería. A nacionalista. Os métodos pra salvar o dereito dos traballadores galegofalantes... a falar co médico en galego, porque sinon sae perxudicada a súa saúde... a falar en galego nun xuicio, porque senón pode perder unha terra... non teñen en conta as condicións galegas, moi duras, asi que...
Mergullanse unha serie de tontas propostas, copiadas dos cataláns (multas, cambeo de rótulos), e outras xa non tan parvas, xa tipicamente fascistas (discriminación nas oposicións da Xunta aos de Ferrol, a un millon de castelánfalantes galegos)... porque non saben mais que copiar...
E mentras o galego morrendo. Solución, a europea. Que a escola ensine ben a falar os idiomas, porque sonche varios os que necesitan os nenos, para non ser perxudicados no seu dereito a ter un futuro mellor (inglés, galego, castelán).
O Edelmiro Momán deixounos varios artigos en Vieiros, nos que mostranos como en Europa isto é o normal. Que os nenos aprendan tres ou mais idiomas... e solucionado o problema, o do galego. O do fascismo vai pra mais lonxe.
Enlace ao conceuto de inmersión lingüística:
http://nacionalismodeandarporc...
E agora as citas-resumen, pra que os insultadores non teñan que leer moito. Básicamente a exposición do McNally pode resumirse nestas parrafadas:
1ª cita: "¿Que diríais si alguien adoptase una postura simétrica de la vuestra y pidiese restringir el derecho a recibir los servicios públicos en gallego?"
2ª cita: "Lo que ya es el colmo es esa proclama de que el gallego es lo que nos identifica como gallegos y nos da un lugar en el mundo. La lengua como el “espíritu del pueblo”
3ª cita: "Defendéis que se pueda obligar a usar el gallego a quien prefiere no hacerlo en casi todos los ámbitos, incluso privados, y eso es inaceptable"
4ª cita: "¿Quien os ha dado el derecho o la legitimidad para determinar la identidad cultural – lingüística incluida – de todos los gallegos al margen del deseo de cada uno de ellos".
5º cita: "un gallego tiene derecho a que le atiendan en gallego si así lo desea cuando recibe un servicio público. Cuando va a un médico de la sanidad pública - aunqeu sea en régimen de concierto - tiene derecho a que haya un médico que le atienda en gallego".
¿Queda mais cortiño así? Podedesvos centrar mellor na argumentación, deste xeito cativo, e insultar menos? A ver... admitense apostas...
Raimundo o que nos estás a contar é que en Euskadi se está a recuperar o idioma grazás ao medo ao terrorismo, que en Cataluña se lle obriga á xente a falar catalán e que en Galicia o galego está impoñéndose. ¿E eso non?, pois con todos os meus respectos teño que pensar que estás borracho ou drogado para poder escusarte de ser un completo subnormal.
#108 hai 6 horas Raimundo [Valora este comentario Positivo -2 Negativo]
#105 fillotolo ¿miracheste o nivel de alcohol? Mirao, home, mirao...
O que eu digo é que o vasco e o catalán imponse cos mesmos métodos co que o franquismo impoñía o castelán... métodos fascistas ( e o vasco morre, o galego tamén, e o catalán mantense polo aldraxe aos fillos dos emigrantes galegos, sudamericanos...)
E o intento de impor en Galicia eses métodos, levounos a desfeita nestas eleccións... y lo que te rondaré, morena...
E segue a morrer o galego, disecado para o linguaxe oficial, como o vasco, que ninguén fala en Bilbao, só nas enquisas... e en Cornellá (o 53% dos barceloneses usan o castelán)... aldraxe dos nenos, para nada...
E digo que a solución é doada... aprender idiomas seguindo os métodos pedagóxicos (e demócratas) europeos... dos que falaba o Edelmiro Momán en Vieiros.
Iso é do que falaba... recordos, e coidado cos controis de alcoholemia... ¡meten cada unha!
22/4/09
Si el castellano es minoritario en algún lado, debe ser protegido (por ejemplo, también en algunas zonas de Cataluña)
Pregunta. El Consejo de Europa pone como ejemplo a España en cuanto a aplicación de la Carta Europea de las Lenguas Minoritarias. ¿Es tan positiva la situación?
Respuesta. Bueno, ninguno de los 21 países firmantes la cumple del todo. Pero España es el país donde las lenguas minoritarias están mejor protegidas, junto con Suiza. Aquí las lenguas cooficiales han tenido reconocimiento desde la Constitución del 78 y se ha invertido en ellas. Otros países tienen muchos problemas para reconocerlas.
P. ¿Por qué? ¿Por qué Francia o Bélgica no han firmado esta Carta?
R. El problema es histórico. El tema de la lengua está vinculado con la construcción del Estado nacional y algunos países han excluido como incompatibles con su identidad otros idiomas. En Francia, el Consejo Constitucional ha declarado inconstitucional la ratificación de la Carta.
P. ¿Cómo actúa el Tribunal de Estrasburgo en materia de protección de derechos lingüísticos?
R. El Tribunal tiene la dificultad de que el Convenio para la Protección de los Derechos Humanos, que es lo que aplica, no incluye los derechos lingüísticos como tales, ya que son derechos colectivos y esta corte sólo aplica derechos individuales. Así que utiliza indirectamente estos últimos. Por ejemplo, cuando Turquía decidió que toda la enseñanza secundaria en la parte turca de Chipre tenía que ser en turco, la corte consideró que cerrar el último instituto que daba enseñanza en griego impedía el derecho individual a la educación de los hablantes de griego.
P. ¿Está España entre los países que más trabajo dan a este tribunal en relación con la protección lingüística?
R. No. Los países más polémicos son los bálticos, por el tratamiento que dispensan a las minorías rusófonas, que, en Letonia y Lituania, llegan al 45% de la población. Esas personas se han encontrado sin nacionalidad y sin derecho a usar su lengua. Y eso genera inestabilidad, porque Rusia exige respeto para sus antiguos nacionales. España no es particularmente polémica en comparación, aunque el Comité de Protección de Lenguas Minoritarias ha criticado ciertos aspectos.
P. ¿Como cuáles?
R. Siempre hay una minoría en algún sitio. El castellano en determinadas zonas es una lengua minoritaria y se da la situación paradójica de que puede haber habido determinadas legislaciones que no hayan sido lo bastante respetuosas con los castellanohablantes de esas zonas. Las alegaciones son sobre todo relativas a Cataluña, en relación con las políticas de inmersión lingüística. Aquí, en Euskadi, la cosa ha sido más equilibrada." (Fundación para la Libertad, citando a EL PAÍS, 21/4/2009)
29/1/09
De cruzadas lingüísticas
"As linguas non teñen dereitos, só os individuos. Temos dereito a elixir a lingua dos nosos fillos no sistema educativo. Eis os dous lemas recorrentes cos que algúns grupos semellan ter descuberto o ariete para turrar contra o lexítimo dereito a normalizar a nosa lingua. (...)
A primeira asertación descoñece, ou quer descoñecer, unha nova categoría na evolución dos dereitos -seica son antievolucionistas- e que configura os chamados dereitos colectivos, de solidariedade ou dereitos de terceira xeración. Na historia e expansión dos dereitos humanos achamos unha primeira xeración constituída polos dereitos fundamentais de liberdade (expresión, asociación, residencia, opinión, manifestación, etc.) e unha segunda xeración conformada polos dereitos de igualdade (económicos, sociais, culturais, educativos, sanitarios, etc.). A categoría dos dereitos colectivos integra dereitos como os da paz, a un medio ambiente saudábel, a protección dos consumidores, o dereito ao desenvolvemento, ao goce sobre os patrimonios comúns e os espazos públicos, ás identidades colectivas, a protección das diversidades culturais, a libre determinación, etc. Estes dereitos predícanse dunha colectividade, non de individuos illados; non equivalen á suma dos dereitos individuais dos membros do grupo, senón que garanten e protexen o acceso a bens cun valor xurídico colectivo. Se os dereitos humanos de primeira e segunda xeración tamén incorporan contidos colectivos, estes son esencialmente dos individuos, namentres os de terceira xeración non se poden realizar máis que a través dunha acción colectiva ou comunitaria, dunha acción solidaria ou concertada de todos os estamentos sociais e, xa que logo, son de titularidade colectiva. (...)
Nas comunidades con lingua propia, a liberdade non é un sumatorio de liberdades individuais, senón que acada caracteres comunitarios onde os poderes públicos deben garantir e protexer este ben colectivo institucionalizando a lingua do grupo como oficial, regulamentando e pulando polo seu aprendizaxe e uso público, así como procurar a súa conservación e existencia." (Henrique del Bosque: De cruzadas lingüísticas. Vieiros, 28/01/2009)
#11 hai 15 horas e 23 minutos Raimundo [Valora este comentario Positivo -3 Negativo]
Home, o dereito a falar na súa fala é das persoas, de quen fala pola súa gorxa, non do veciño.
Por exemplo, nun instituto de Ribeira, o fillo dun mariñeiro indonesio, (se os hai), ten o dereito a aprender na lingoa que o seu pai quera (supoño que o español, porque pódelle ir mellor se marcha pra Asturias, ou o País Vasco). Ese dereito é individual, é dese neno. Non doutro.
Cada persoa ten dereito a falar na súa lingoa (eu, en castrapo), e a non ser discriminado pola súa fala. Este seríache un dereito dos “secundarios”. A min paréceme un dereito elemental, pero ben...
O dereito colectivo sería (por poñer un exemplo), o dos nenos dun instituto de Cornellá, de Ferrol, de Álava, de Alicante a seren ensinados na sua lingua-nai, que é nun 80% o castelán (ou o catañol.
Así como os dos institutos de Hernani ou Lérida o teñen a dereito colectivo de aprendere no vasco e no catalán. Ben.
Entendo que os nenos, ademais do dereito persoal (e secundario) a non sere discriminado, teñen o dereito colectivo a aprender na súa fala. En Ferrol, o castelán (ou o castrapo).
#13 hai 13 horas e 54 minutos arzaya
En realidade falar de liberdade lingüística é un absurdo, e entrar na discusión outro absurdo. Un falante andaluz pode falar o que queira e escribilo pero na realidade non é así. A existencia dun estándar implica que outras variedades están prohibidas socialmente. Por iso os comentarios anteriores sobre o castrapo está fora de lugar. Por certo, os indonesios veñen traballar aqui sen as súas mulleres e nenos, e o que queren é volver a Indonesia ao rematar a marea e así o fan. Os nenos e escolares de todo o mundo non teñen capacidade para escoller, polo a única liberdade é a que lle outorgan os pais e o goberno. Dá igual o que decidan os pais, se un profesor se nega a da-las clases nun idioma..expediéntase? A solución é a segregación en colexios por lingua, pero iso non o defende ningún partido político galego, entón volvamos ao principio e redución ao absurdo, a solución é irrealizable na actualidade. En realidade o que defende o PP é a inmersión en castelán (garantir o castelán para os que o falan e non garantir ensino en galego aos que falan galego)
#16 hai 3 horas e 26 minutos Raimundo [Valora este comentario Positivo -3 Negativo]#13, arzaya, vexamos, utilicemos o conceuto de dereitos colectivos no ensino, nun instituto.
Por exemplo, de Cornellá (80% de castelanfalantes), ou de Ferrol, Coruña, Vigo (70% castelánfalantes).
¿A maioría castelán falante ten o dereito colectivo a recibir clases en castelán? Pois claro... senón veriánse perxudicados na súa aprendizaxe, poderían retrasarse, perder curso, ser diglósicos en castelán...
¿Basado neste dereito, poden impoñer o castelán a minoría catalánfalante, ou galegofalante?
Pois non, a minoría tamén ten “dereito a decidir” a lingoa do seu ensino. A no sere discriminados pola súa lingoa. A non sere prexudicados na súa aprendizaxe.
¿Hai ou non hai liberdade linguística? Esta, a de que cada un elixa a fala do seu ensino. E como o aprendizaxe é individual, a liberdade tamén.
E non hai problema, porque os profesores falan o catalán e o castelán (ou o galego e o castelán). Poden dar clase nas dúas lingoas. E facer realidade o dereito a decidir lingüístico de todos os seus alumnos.
Se non o fan, son uns feixistas. Quítanlle a liberdade (discriminan), a unha parte dos seus nenos no seu dereito a elixir a fala. Sexa a minoría ou a maioría. Feixismo.
Raimundo deixa de ralhar com a tua catalano-fobia...a razom da existencia do castrapo e o nom-ensino do galego a quem o falou por seculos...Por certo dixem-cho umha cheia de vezes..Em Stockwell (Sul da Londres) mais da metade da populaçom escolar fala galego-portugues ou espanhol e estas linguas ficam inexistentes nas escolas (agas a nivel optativo nalgumhas)...E os mestres podem aprender a falar galego, catalam ou o que seja...por que nom?? Ou e que so em Cornella ha que falar castelam?? Os teus argumentos tenhem a eiva da falha de rigor historico e moita histeria espanholista
Raimundo. Penso que non te entendes nin ti mesmo. Faste preguntas, constéstalas á metade e non entras a debater o artigo en cuestión.
Dime só un exemplo dun país no mundo que permita aos seus habitantes desenrolarse no idioma que a cada un (o seu dereito individual, coma ti dis) lle parece máis acaido. Dime un exemplo.
Raimundo é o típico exemplo de catalanófobo e submisso aos discursos da gente que não tem nada melhor do que tocar o caralho. Mais uma vez, repito a minha experiência vital...
Estudei num concelho com mais do 95% de galego-falantes e num centro de ensino com 100% (sim, pleno absoluto) de alunos galego-falantes (ao menos assim era quando eu estudei). De facto, nunca tive um companheiro de aulas castelhano-falante até o segundo ano de instituto.
Apesar dessa clara situação linguística de monolinguismo por parte do alunado, só tive aulas normalizadas em galego no primeiro curso de primária, sendo o resto de cursos monolingues em castelhano (1º e 2º de parvulário, e de 2º a 5º do EGB -ambos incluídos-). Isto é, dos meus primeiros sete anos lectivos, seis foram em castelhano. Ainda, as minhas primeiras aulas de galego chegaram em 3º do ESO (aos 7-8 anos), sendo (como digo) o resto tudo monolingue em castelhano.
Acaso eu não fui logo uma "vítima"? Não tinha eu direito a estudar na minha língua materna? Não se produziu uma injustiça?
Pois não. Daquela a legalidade permitia este tipo de situações (e tampouco hoje a cousa é tão diferente em muitos centros), e penso que saí bastante normalinho (bom, algo lusista, mas isso não é uma enfermidade, ou? :D).
Em resumo:
1.- Deixai de tocar o caralho.
2.- Não subestimeis a capacidade das crianças para estudarem numa língua diferente da sua, porque têm mais aptitudes que os adultos.
3.- Não é "Cornella", mas Cornellà.
#18, Hermerico, Yolanda eche moito mais guapa, pero mais simpática a Rosa Díez.
Rosa Díez é unha muller ameazada de morte polo feixismo vasco. En Ferrol comocemos ben esa situación. Loita contra o feixismo, non contra o idioma vasco ou galego. Como fai Yolanda. E pocos mais.
Pero Rosa Díes manexa moi ben a red (como o Obama).
Si o ensino en galego utilizase a rede (nas aulas) tal como a Rosa o lingaoxe antefeixista, e os nenos falasen todolos días con cativos portugueses, brasileiros, arxentinos... o galego non estaría en perigo. Soio perigaría as imposicións lingüísticas nacionalistas (españolas ou galegas, catalanas...)
Cousas de saber facer as cousas coas ferramentas adecuadas, como a Yolanda, como a Rosa.
#20, alpabarda, home, o que eu fago (sempre) e poñer en terra os conceutos abstractos dos artigos, neste caso os dereitos colectivos... os poño a funcionar dentro dun aula, e pasa o que pasa...
Falo do único país en que os profesores saben falar as dos lingoas na que falan os seus alumnos. Do único país no que esa riqueza lingüístuica é perseguida polas normas feixistas que impoñen a ese profesor (sí, bilingüe) o ensino en só unha lingoa (como no franquismo impuxóse a inmersión obligatoria no castelán).
No único país na que ese profesorado bilingüe acepta as mismas normas franquistas/feixistas de imposición dunha lingoa única, discriminando aos seus nenos que non a falan. E quedan tan contentos...
Dese único país no que o feixismo confúndese coa democracia... e o galego morre, mentras tanto, claro...
#19 maeloc, por séculos falouse moi ben galego, sen escolas.
A inmersión lingüística obligatoria do franquismo no castelán, impuso a diglosia (o vello que non lee nen escribe en galego, e sí faino en castelán, pero fala galego)... e, claro, o castrapo.
E a inmersión linguística obligatoria no galego aumentará o castrapo.
Penso que si aos nenos castelánfalantes das cidades soio van ter ensino en galego, o que crecerá seráche o castrapo (escribirán coa ortografía castelá, xiros etc...). O Jordi Pujol laiábase de que o castelán perde pureza outro día... penso que é por eso, pola inmersión dos nenos castelafalantes que españolizan a catalán. Surxirá un catañol, cediño...
O profesor, que coñece os dous idiomas, debe ensinar moi ben a distinguilos, falando en perfecto castelán aos seus nenos castelanfalantes, e en prefecto galego, aos seus neno galegofalantes (e castigando sin recreo aos lusistas)...
E todo sería mellor para o galego... pero vai selo pra o castrapo ¿que apostas?
Nunha clase na que o 90% dos nenos sexan galegofalantes ou catalán falantes, o seu profesor a maioría do tempo falará en galego ou catalán. e un pouco en castelán, se hai un 10% de nenos castelanfalantes.
¿Cal é o problema? O profesor sabe castelán, e sabe catalán (os catalans), e galego (os galegos).
O que non pode e repetirse o que contas, que un neno non aprenda no súa lingoa nai. Porque é a mellor para aprender.
Os galegofalantes, coma ti, en galego. Os castelanfalantes, coma min, en castelán.
¿Ou agora vai ser un progreso repetir a mesma discriminación que sufriches, pero ao revés? Agora que se fastidien os nenos castelanfalantes, porque lles toca, coma tocoulles aos galegofalantes...
¡Érache o que necesitaba o galego!
#25 A vulneração dos meus direitos linguísticos foi em plena década de 90, ou seja, "ontem", como quem diz. E ninguém se escandalizou. E agora não se fala de fazer o mesmo mas ao invés (já está Papá-Gobierno-de-España para evitá-lo), mas de que como mínimo o 50% do ensino seja em galego. Acho que é algo perfeitamente exigível para compensar o défice histórico que padecemos. Porque para poder ESCOLHER é preciso SABER, para uma LIBERDADE efectiva cumpre conhecer as alternativas. E, desde logo, tal como está agora mesmo o ensino do galego, não se garante um conhecimento sufiente desta língua, motivo polo qual difícil vai ser poder escolher nada.
As túas teorías, Raimundo, sustentan un "apartheid" non só lingüístico, senón cultural, social, etc...Son indefendibles en calquera outro contexto, si as trasladas a outro país. Pero aquí vale todo, parece.Os que "nacen" galegofalantes, vale, que lles den clase en galego, pero que o idioma non "contamine" aos que van á clase e viven na mesma sociedade que eles e falan maioritariamente castelán, non vaia ser que se contaxien. Ademáis, cos que empezan falando galego xa se encargarán os medios de comunicación, a mentalidade acomplexada cara ao idioma propio e unha maioría de profesores non menos acomplexada e incumplidora das leis de irllo borrando da cabeza e da fala.
Por certo, qué facemos neste contexto co Inglés ou outro idioma extranxeiro? Non é unha imposición para o pobre neno monolingüe?. Ademáis deso, debuxades un falso panorama de bloques monolíticos falantes dun só idioma.O que fai falla é darlle formación e importancia social e académica a ambos idiomas, coa diferencia de que o castelán eso teno garantido, e o galego non, porque se pasan a mínima protección marcada por lei polo forro dos...
En definitiva, os "bilingüos" prantexades unhas opcións de auténtico apartheid, dignas do goberno de Pretoria aquel.
Por certo, o artigo moi bon e ben escrito.
Raimundo: Ou non entendiche a miña pregunta, ou non a queres entender. Pedinche un exemplo dun país no mundo no mundo que practique o que ti propós. E dicir. Que a política linguística se faga por individuos, non por intereses públicos e culturais.
Os problemas que temos na Galiza son semellantes aos de Suecia ou Dinamarca. O Goberno Danés se está a preguntar se o aumento dos falantes en inglés é suportable coa superviviencia do danés como lingua culta. O incremento de falantes en inglés implica que os neoloxismos virán tamén por esa lingua e o danés non evolucionará. Con este problema están dispostos a iniciar políticas de obrigaroriedade do danés (fascismo, según tí). Non tratemos o noso idioma como as reservas dos indios, por favor, e saiamos ó mundo copiando aos mellores.
Por outro lado, deixemos de lado as chorradas que dicimos sempre no noso país. Se por ter máis clases de galego rematas falando castrapo é un problema personal do individuo (ou do sistema educativo) pero non do galego. E dicir, se por ter máis clases de matemáticas rematas facendo ecuacións e poñendo no canto dun x a fórmula do cloruro potásico, o único que se amosa é a incompetencia do individuo non a incompentencia das matemáticas ou da química.
Insisto. Saiamos ó mundo dunha punta vez e vexamos como tódolos paises, incluso en contra do opinión maioritaria da poboación adoptan as políticas linguísticas moi similares ás nosas. A ningún sueco se lle ocorrerá dicir cousas como as que dicimos aquí. "Se aprendo máis sueco o que pasará e que non falarei ben nin sueco nin inglés". MENUDA CHORRADA. SOMOS UNS PALETOS E NON SAIMOS DELA.
Raimindo, meias respostas e repsotas a meias som-che amesma coussa..as vezes milhor nom contestes nada...como ja adoitas a fazer a cotio...A razom do castrapo foi o ensino oficial, hegemonico (mesmo para os que nom iam a escola, mais tinham que resolver asuntos com a igreja, admon, etc etc) do ESPANHOL como lingua UNICA, num pais que (ainda hoje) na sua esmagadora maioria FALAVA GALEGO...Tu jaora que es do que prefires o castrapinho regional afim ao auto-odio que professas que umha lingua normalizada, culta e como tal presente no ensino como em justiça lhe corresponde desde ha seculos...Pra ti o galego e o catalam tenhem uns deveres e o espanhol tudos os direitos, mesmo para ensinar-lho a quem nom o fale....que foi o que passou (e ainda passa) na Galiza per secula seculorum...
#27 anacleto, se tódolos mestres falara inglés, (galego e castelán xa o falan, mais mal que ben). Todos. Non faría falta a clase de inglés. Na aula falaríase en inglés, en castelán, en galego. Os nenos aprenderían escoitando e falando... de pequeniños.
Como o nivel cultural non da pra tanto... como os nenos non falan pola rede con nenos irlandese, ingleses... pois a seguir de de memoria... ouseña, que non aprenden... nin inglés nin galego.
Se o mestre falase tódolos días en galego, e castelán, dándolle a mesma importancia aos dous, según lle pete, pero aos dous, non hai problema.
O “apartheid” é no que vivimos os das cidades castelánfalantes (de Ferrol, de Vigo, de Cornell(á), de Alicante, de Vitoria...) que non podemos presentarnos as oposicións autonómicas. E de por vida, "apartados" da nosa administración.
O artigo está moi ben escrito, pero non explica como funcionan os dereitos colectivos na realidade, cando chocan cos dereitos primarios (liberdade de cátedra, dereito a non sere discriminados pola lingoa, dereito a aprender na lingoa-nai), cando chocan os dereitos das maiorías e das minorías.
Así que fágoo eu... paseniñamente, como din na TVG
Dinamarca é unha economía moi internacionalizada. Teñen que saber inglés. Todos. Metérono nas escolas. Tiveron un éxito total, polo que dis.
¿E teñen medo a un castrapo inglés-danés? ¡¡ Quen tivera ese problema...!! Pagaría o que fose por telo en Galicia. Hasta falaría en lusista, se axudara...
En Cataluña, en Lituania, en Sudamérica, haiche a lingoa dos señores (o catalán, o lituano, o inglés, o español...), e a dos traballadores ( o español en Cataluña, o ruso en Lituania, o español en USA, o aymará, o quechúa...).
O inglés en Dinamarca, en Cataluña, en Lituania, en Bolivia, e a lengua do comercio.
Nas escolas hispanas de USA, ademais, a dos señores.
Pero en Galicia, o galego e a lingua dos campesiños, e dos traballadores de orixe campesiña. E o castelán é a lingua dos señores, é dos da cidade (cada vez mais, e a unha velocidade que arrepía). En Ferrol, de sempre, de todos. Co castrapo.
O inglés imponse pola economía, é un problema cultural (e en USA, ademais, tamén, é a lingua dos señores).
A imposición do catalán aos inmigrantes, do lituano aos rusos, do español aos indios, é clasismo, racismo, feixismo...
En Galicia é distinto. É a lingua dos campesiños a que esmorece... nas cidades...
¿Ou non?
A terceira lingua de Cataluña, de acordo con La Vanguardia é o amazigh, lingua bereber. Teñen dereito os pais a escoller ensino en bereber en Cataluña?
A liberdade comentada supoño que se cinxe entón só ás linguas oficiais.
A primeira lingua dos concellos occidentais do Bierzo e Zamora é o galego, porém a lingua está excluída nas escolas..entón a liberdade non é universal nin sequera en España, depende de onde naces (españois de primeira, españois de segunda)
Terceiro, e máis complicado. Como pensan facer efectiva esa "liberdade"? Van respeitar o dereito dos galegofalantes a unha educación íntegra en galego? até qué nivel de ensino?
Cuarto, se eu asumo que o galego é portugués (feito recoñecido por diversos lingüístas) teño dereito a clase en portugués? Quen determina que o que falo ou non é portugués? os castelán falantes de Galiza? Onde está a liberdade?
A constitucíón determina a miña obrigación de saber galego, estamos a favor da igualdade ou da liberdade? polo que se ve non é o mesmo.
Quen determina a lingua que fala unha familia galega con membros que falan varias linguas?
Se dan liberdade de escolla é indubidable que a maior parte dos que escollan galego estarán nas cidades, pois no rural existe unha percepción negativa do galego. Cómo se obriga a un profesor castelán falante a dar clases na "liña educativa do galego"? Cambiamos os destinos deses profesores, cambiamos o sistema de promoción? Fágano!
Non non enganemos, o que se intenta promover non é a liberdade senón a desregulación. Nese caso o futuro do galego na escola depende dos profesores.
Hipóteses:
1) dúas liñas educativas. O futuro do galego na escola depende dos pais. Sea conciencia nacional aumenta sería un éxito sen precedentes: o predominio do galego no ensino sen discusión posible
2)desregulación: o futuro depende dos profesores. Seguiría a haber protestas dos castelán falantes e dos galego falantes.
3) Asimetría: liña de castelán garantido e liña galego-castelán. Sería inasumible por moitos galego falantes. Depende tamén dos profesores. Un profesor que explique en galego nesa liña será expedientado, maravilloso argumento reivindicativo, moi útil para o galego
En resumidas contas, efectivamente a lingua non se fala por decreto, pero se pode promover ou obstaculizar o seu uso. Sabemos qué partidos están detrás da obstaculización. Voten en consecuencia.
Raimundo:
Muito bem, concordo plenamemte contigo, aí falache.
Impor a língua dos senhores aos obreiros e aos pobres é, como dizes, fascismo, classismo e totalitarismo. Em Madrid e em Almeria, os fascistas (que são o 100% da povoação) impõem totalitariamente o castelhano aos inmigrantes marroquinos, senegaleses, polacos e galegos.... A mim, quando vou a Merdid, por exemplo, no aeroporto, não há xeeito de que me atendam em galego, impoem-me fascistamente o castelhano. Viva o galego em Merdid...! Viva o árabe em Barcelona...! Viva o ruandês na Galiza...! Viva la pepa...!
Sim, Raimundo, já supunha que para tí é mais simpática a fascista da Rosa Diaz, ameazada segundo tí pola resistência vasca, e que "nom vai contra o idioma basco ou galego", nom, é pola "liberdade", a liberdade individual de falar galego ou nom, e a obriga colectiva do espanhol.
Vá! fai-nos um favor e escreve em espanhol!
# arzaya, só hai un modelo lingüístico, o democrático, no Bierzo, en Cornellá, o do bereber. O mesmo.
Se nunha clase do Bierzo, o 80% dos nenos falan galego, nesa clase o mestre ten que falar en galego (e en castelán co 20% restante). Os mestres non falantes, non, pero teñen que aprendelo. Para ensinar mellor. Na súa lingua-nai.
En Cornell(á) o mestre ten que falar castelán co 80% dos nenos (e en catalán co 20% restante). Pódeo facer. Fala castelán e catalán. Coma todos os mestres cataláns. Sen excepcións. Se non o fai, e un feixista.
E si o bereber é a terceira lingua de Cataluña, pois significa que é outra sinal da identidade catalana, coma a sardana, coma a rumba catalana, coma a Feira de Abril de Barcelona.
Pero na escola... se nun instituto barcelonés o 50% dos neneo falan o bereber, terán que aprender en castelán, ou en catalán (según elixan os seus país), porque non hai mestres que o saiban. Unha mais das miserias da emigración.
Coma en Francia un neno español da emigración española ten que aprender en francés. Polo mesmo, os seus mestres non falan o castelán. Ten que ir a unha clase de idioma español.
Os nenos bereberes teñen que dar unha clase de idioma bereber, con mestres bereberes, contratados pola Generalitat. Pero dentro de 15 anos, os nenos bereberes xa deberían poder aprender todo en bereber, castelán e catalán. Polo dito, por sere o bereber outra identidade catalana. E porque, entón, pasado o tempo, xa teñen dereito, que a Generalitat ten que facer posible. Pra eso pagan impostos.
¿Como facelo? Sen hipóteses.
Collendo os métodos pedagóxicos dos que o fan de marabilla, coma os daneses, ou os suecos. Tráense as nosas escolas eses métodos ¡e listo! O resto é feixismo (que un neno do Bierzo, de Cornellá, non poda aprender na súa lingua). Con democracia escolar e diñeiro, acabouse o conto.
E porque o futuro do galego (e do bereber), depende dos profesores, claro, de se se ensina ben ou mal.
#43 hermerico, Rosa díez, e moitos galegos emigrantes en Bilbao, están ameazados de morte por uns señoritingos asesinos, fillos dos carlistas navarros que lle deron a vitoria a Franco.
Que resiste ao feixismo merece todolos respetos.
E a Yolanda, en Ferrol.
#40, suso, cando chegas a Madrid, ou a Becelona, falas castelán porque sinon... e cando vas a París, en francés ou inglés. Sinon...
E si vas a Barcelona e falas en castelán, un de ERC contestáche en catalán, entón... ¿onde está o imperialismo? E a mala educación, a falta de respeto... ¿en Madrid? ¿En Barcelona?