Mostrando entradas con la etiqueta a. Galleguismo. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta a. Galleguismo. Mostrar todas las entradas

24/4/18

El racismo del “hogar de Breogán”


"El racismo supremacista ario es algo que no solamente está en las bases del nazismo, con Auschwitz como punto culminante, sino que también lo está en las del nacionalismo regionalista (catalanista, galleguista y bizcaitarra), tan bien asentado actualmente en las instituciones políticas españolas.

En el caso del galleguismo la vía de penetración del racismo más grosero (arianista) fue el celtismo.

El celtismo es un movimiento ideológico decimonónico, no exclusivo de Galicia, pero que el galleguismo va a utilizar como justificación del “hecho diferencial” gallego. Lo celta va a ser el núcleo a partir del cual Galicia, en la concepción nacionalista, quede recortada como realidad nacional fragmentaria (“sitio distinto”), y desconectada, incluso confrontada, con el resto de España. 

Una desconexión nacionalista respecto a la historia de España que se ha llegado a normalizar, en buena parte de la historiografía, y por la que la “Historia de Galicia” se ha convertido, en realidad, en una historia del galleguismo (la historia de Galicia entre los siglos XVI y XVIII -los llamados “siglos oscuros”- carece de interés para esta historiografía, es como si no existiera).

Fue en el libro Historia de Galicia, de Verea y Aguiar, publicado en 1838, en donde por primera vez aparece el celtismo como base reivindicativa del “hecho diferencial” gallego. Así lo advierte su autor en la dedicatoria inicial, dirigida al rectorado y claustro de la Universidad de Santiago, afirmando que su libro es “fruto de mis tareas en la vindicación de los derechos históricos de la respetable Galicia”. 

La impronta celta sobre Galicia es tal que el propio topónimo se debe, según Verea y Aguiar, a dicha influencia: “Galicia fue un pueblo, tan radicalmente céltico, que aún no pudo borrarse su nombre tan espresivo [sic] de aquella antigüedad; y por tanto participante de aquellas prerrogativas que constituyen grande la nación céltica” (Historia de Galicia, p. 15, Ferrol, 1838).

Alfredo Brañas, en su obra capital El Regionalismo, también va a reivindicar un “celticismo” que, impugnando a la escuela de Pezrón (que identifica a galos y a celtas, siendo Francia su cuna), defiende el origen peninsular, castizo, de los celtas de España. A esta escuela pertenecen Masdeu, Larramendi, Sabau, así como también, precisa Brañas, Verea y Aguiar, Vicetto y Murguía: 

“Después de leer a Verea y Aguiar, Martínez Padín , Murguía, Huerta, Vicetto, y en general a todos los historiadores gallegos […] no admite discusión que ya en aquellas remotas edades latía en el corazón de los gallegos el sentimiento regionalista, germen del vigoroso y lozano espíritu patriótico que hoy nos anima y reconstituye, a pesar de nuestras miserias y debilidades” (Alfredo Brañas, El Regionalismo, ed. La Voz de Galicia, 1981, pp. 224-225).

Ahora bien, será sobre todo de la mano de, precisamente, Vicetto y Murguía (desde la “cova céltica”, en la que se reunían en La Coruña), en sus correspondientes Historias de Galicia, como el mito del celtismo adquirirá ya tintes racialistas supremacistas en relación al resto de España, representando Pondal, en este sentido, la completa apoteosis reivindicativa del celtismo hasta el punto de considerar a Galicia (así en el himno autonómico actual, con letra tomada de la Queixume dos Pinos de Pondal) como grey céltica, como la “nación de Breogán”, desconectada ab origen del resto de España y perteneciente, vía racial, al conjunto de “naciones célticas” del área de difusión “atlántica” (según la concepción posterior de Risco).

Un mito que ha valido pues, y sigue valiendo, para justificar la premisa fragmentaria fundamental del galleguismo: los gallegos son la “nazón descendiente de Breogán”, siendo así que cualquier otra influencia (íbera, semita, etc.) será vista como exógena, incluso hostil, sobre todo si proviene de “la meseta”, toda vez que Galicia se identifica íntegramente con la nación celta.

Breogán, por su parte, es una figura legendaria (que el evemerismo medieval quiso hacer real), procedente del libro Lebor Gabála (Libro de las Invasiones) perteneciente al ciclo mitológico irlandés -de ahí la toman, tamizada por Macpherson, Murguía y Pondal-, y en el que se narran las diversas oleadas emigratorias que van ocupando, in illo tempore, la isla de Irlanda. El libro de H. D’Arbois de Jubainville, El ciclo mitológico irlandés y la mitología celta (ed. Visión libros, 1986), sigue siendo de referencia obligada como análisis del Libro de las Invasiones y su interpretación desde el evemerismo medieval.

Un mito céltico, por lo demás, cuyo supremacismo racial engranará (en el galleguismo) con el mito antisemita de la raza aria, buscando con su cultivo el que Galicia no se degrade, así lo dirán Murguía, Pondal, Risco sin tapujos, dejándose arrastrar por el predominio de castas inferiores (negros, bereberes, semitas) propias de otras regiones españolas (fuertemente contaminadas de semitismo):

 “Y es que esta raza [la gallega], que por una serie de circunstancias forma en España el pueblo sensato y pacífico por excelencia, digno por su misma sensatez de mejor suerte, está destinado a servir, con su cordura y pacíficos instintos, de contrapeso a las exageraciones y locuras de otros pueblos y otras razas revueltas y levantiscas, que llenas de la sangre semita que circula por sus venas, parece que viven en la civilización a despecho suyo, y que solo ansían volver a sus desiertos, a la soledad de sus tiendas y a la vida de la tribu, que es la única que les cuadra, comprenden y practican” (Manuel Murguía, en la revista La Ilustración Gallega y Asturiana, 1879).

En esta misma línea, por si no quedaba suficientemente claro, concluye Murguía su discurso de los Juegos Florales de Tuy, en 1891, diciendo que hay que extirpar de España a la “raza semítica” en tanto que obstáculo para homologarnos con los “hombres europeos”: “Pensemos que no en balde tenemos en Galicia los restos de aquel celeste guerrero [Santiago Matamoros], enemigo de la gente de Mahoma. 

Hombres europeos, hombres de Cristo, la victoria es para nosotros. Los hombres del Corán, los semitas que aún van errantes como sombras por las tierras de España, solo importan porque son un peligro o un estorbo. He dicho” (Risco, Manuel Murguía, Ed. Galaxia, 1976, p. 90).

En todo caso, sin duda, será Pondal quien lleve más lejos la “bardomía” celtista, autoproclamándose, con tanta solemnidad como arrogancia, bardo de la “nación gallega”, y expresando sin disimulos, en múltiples lugares, ese supremacismo racial de la raza gallega en unos términos bien directos y sinceros, de un maniqueísmo grosero y jactancioso. Así, en su poema titulado precisamente Da Raza (poema 22 de la colección Novos Poemas) dirá lo siguiente:

“Vosotros sois de los cíngaros,de los rudos iberos,de los vagos gitanos,de la gente del infierno;[…]Nosotros somos de los celtas,nosotros somos gallegos”.

El orensano Vicente Risco, por su parte, ya en la primera mitad del siglo XX, continuará en esta línea de exaltación de los valores arios de la raza celta e insistirá en el elemento rubio (“loiro”) como característica de la población gallega que, por su superioridad (así lo dice abiertamente), resiste cualquier tipo de infiltración de razas exógenas (íbera, romana): 

“sea por la mejor adaptación a la tierra, sea por la superioridad de la raza, lo cierto en que ni la infiltración romana, ni la infiltración ibérica consiguieron destruir el predominio del elemento rubio centroeuropeo en el pueblo gallego. La raza gallega sigue siendo la bella raza celta” (V. Risco, Teoría nacionalista, pp. 58-59, ed Akal, 1981).

E interpretando a Murguía, en una biografía que escribe sobre él y que será publicada, significativamente, en el año 1933, dirá Risco lo siguiente: “pero el predominio absoluto del elemento étnico europeo y nórdico en la población gallega tiene para Murguía una significación capital: venía a representar para él la superioridad de la raza gallega por encima de todas las demás de la Península” (Risco, Manuel Murguía, p. 29, Galaxia, 1976).

 Una superioridad que se cifra, de nuevo, en el carácter ario de la raza gallega, tal como se prueba, dice Risco, en las “últimas investigaciones” (refiriéndose con ello a Gobineau), y que Murguía había leído ya en sus “maestros arianistas”.

En definitiva, concluye Risco reexponiendo a Murguía, la regeneración de la vida peninsular vendrá de la mano de los “hijos de Breogán”, precisamente por su carácter ario y rubio, siendo así que “esto fundamenta la superioridad de la Raza Gallega en la Península, puesto que el predominio suevo-celta entre nosotros se opone al predominio del elemento moreno de origen africano en las otras regiones, especialmente del Duero y del Ebro para abajo” (Risco, Manuel Murguía, p. 33, Galaxia, 1976).

He aquí pues, concluimos, y creo que esta selección de textos habla por sí misma, los “padres fundadores” del nacionalismo gallego. Como tales se les conoce, y reconoce, hoy día."                          (Pedro Insua , profesor de Filosofía y autor de los libros ‘Hermes Católico’ y ‘Guerra y Paz en el Quijote’, El Español, 27/02/18)

30/9/13

Para las derechas nacionalistas vascas, catalanas (el nacionalismo gallego siempre ha sido plebeyo) la democracia en un mecanismo de selección de la clase política al servicio de la plutocracia dominante

"(...) Como suele ocurrir, la crisis sistémica del capitalismo que vivimos ha puesto todo patas arriba y desnudado las verdaderas realidades de una Unión Europea auténtica máquina de desposesión y expropiación de derechos, bienes y patrimonio de las poblaciones.

 En el centro del proyecto está la configuración de una periferia subalterna y dependiente de un núcleo o centro económico y geopolítico dominante. La Europa del Euro ha devenido en la Europa Alemana, que mantiene relaciones coloniales con un Sur sin soberanía y en proceso de involución civilizatoria.

Todo esto obliga necesariamente a cambiar los postulados tradicionales, que ya no son capaces de interpretar la realidad y mucho menos de transformarla. Aquí y ahora: ¿Que significa la independencia de Cataluña o de Galicia? ¿Independencia de España para pasar a ser un Estado de la Unión Europea? ¿Ser un Estado más de esta Europa oligárquica, antidemocrática y dependiente del imperialismo norteamericano? 

Para las derechas nacionalistas vascas, catalanas (el nacionalismo gallego siempre ha sido plebeyo) esta es su Europa, la del capital, la que privatiza los servicios públicos, la que precariza la fuerza de trabajo y cercena los derechos sociales y sindicales, la que desregula el mercado y desmantela las empresas públicas, la que mercantiliza el conjunto de las relaciones sociales y convierte la democracia en un mecanismo de selección de la clase política al servicio de la plutocracia dominante.

Hoy, el conjunto de los pueblos de España, sus clases trabajadoras, sus jóvenes y sus mujeres viven una situación de dominio y opresión producto de una alianza de clases entre las diversas burguesías en torno al Estado alemán. 

¿Qué es la Troika? Es la expresión política de esa alianza que administra los intereses generales de la burguesía en su conjunto, incluida la vasca y la catalana. Las propuestas de independencia deberían verse en este contexto, relacionando cuestión nacional con cuestión de clase, desde un punto de vista anti imperialista.

Hay una reflexión de Castelao que puede ayudar mucho a construir una perspectiva más compleja y rica. Como es sabido, para el autor de “Sempre en Galiza” el independentismo no era una salida realista para su pueblo; las razones de fondo tenían que ver con las dificultades de un pequeño país para sobrevivir en un mundo en permanente lucha entre grandes potencias, en las condiciones económicas, sociales y militares definidas por el capitalismo imperialista. 

La tarea real, difícil y dura, era construir un nuevo Estado y democratizar el poder, teniendo como frontispicio el derecho a la autodeterminación de las naciones y pueblos.

¿Hoy el objetivo no debería ser la construcción de un nuevo Estado liberado de la Europa Alemana? Podría hacerse forjando una alianza entre trabajadores, pueblos y ciudadanía para construir un Estado republicano y federal, comprometido con los derechos sociales y nacionales, promotor de la democracia económica y ecológica y defensor consecuente de la igualdad sustancial entre hombres y mujeres.

 Una comunidad de pueblos y naciones libres e iguales que se unen para construir una humanidad liberada del mal social de la explotación, el dominio y la discriminación.

Pero, como pasa casi siempre cuando no se abordan a tiempo las cuestiones que afectan simultáneamente a la razón y a los sentimientos, hoy la cuestión nacional ha explotado en las manos de una clase política que ha estado mirando hacia otra parte durante demasiado tiempo.

 Y lo ha hecho proyectando una humareda tan densa que en Cataluña ya casi es imposible discernir los problemas reales de lo que son simples subterfugios para eludir la agobiente realidad cotidiana.

Una situación a la que han contribuido eficazmente la mayor parte de las izquierdas, las sindicales incluidas, que atenazadas por lo que han supuesto políticamente correcto, han laminado, hasta casi suprimirlos, los valores tradicionales sobre los que esas izquierdas se construyeron. 

Y así, con frecuencia, y también de un modo creciente, la identidad de clase se ha ido diluyendo, hasta quedar subsumida en una identidad nacional gestionada hábilmente por la burguesía. Son burgueses, es verdad, pero son “los nuestros”. Un disparate. 

La izquierda siempre había defendido la solidaridad de clase, la hermandad de los pueblos, ante quienes eran sus verdaderos enemigos. Ahora, en Cataluña, esa izquierda, de forma mayoritaria, se ha sometido voluntariamente a sus enemigos: la Europa Alemana, la burguesía autóctona.

Lo diremos de nuevo: ¿Hoy el objetivo no debería ser la construcción de un nuevo Estado republicano y federal, comprometido con los derechos sociales y nacionales, promotor de la democracia económica y ecológica y defensor consecuente de la igualdad sustancial entre hombres y mujeres? 

Dicho queda."                    (Manuel Monero y Miguel Riera, Rebelión, 26/09/2013)

2/11/12

Calquera reorganización política que nos sitúe fóra dos mecanismos de solidariedade do estado español suporía para a cidadanía galega unha perda de entre o 10% e o 20% da súa renda dispoñible

"A cuestión que ten por diante o BNG é, efectivamente, a de reflexionar consensuadamente sobre o qué se pode facer, non de pelexar por ver quén manda. 
No que discrepamos de Quintana é na súa formulación de nacionalismo ortodoxo. Hoxe por hoxe, o benestar dos cidadáns galegos non depende de si acadamos ou non o pleno autogoberno. Calquera reorganización política que nos sitúe fóra dos mecanismos de solidariedade do estado español suporía para a cidadanía galega unha perda de entre o 10% e o 20% da súa renda dispoñible. É aquí no que se equivoca Quintana na súa análise, o seguidismo miope de Cataluña. 
Polo tanto, calquera opción política que se formule como obxectivo prioritario o pleno autogoberno, ten que comezar por explicarlle á cidadanía que, aló menos a curto prazo, esa posibilidade converteranos en bastante máis pobres. "             (A furada do trasno, 28/10/2012)

28/10/12

Unha das causas da derrota de Galicia foi o fracaso do nacionalismo como articulador dun proxecto de país moderno

"Nacionalismo terceiromundista. Agora salto, da man de Baamonde, do biográfico ao político e do anecdótico ao histórico. É que, segundo este, unha das causas non menores da derrota de Galicia foi o fracaso do nacionalismo como articulador dun proxecto de país moderno. No seu lúcido ensaio Baamonde non afonda nas razóns, pero apunta argumentos tocados noutras ocasións. 

Resumo a diagnose: o nacionalismo non soubo estar no cerne dese movemento modernizador, só conseguiu acompañalo a reboque, por cachos e con paso desigual. Esta incapacidade (por exemplo, comparada coa eficacia do galeguismo republicano), apunto eu, ten moito que ver co paradigma ideolóxico no que se fundou e do que, malia retoques de ocasión, non consegue ceibarse.

O construto ideolóxico dun nacionalismo coa idea de Galicia como colonia no seu centro, e por tanto cunha inevitable concepción terceiromundista do noso país, da que se seguen como corolarios a necesidade dunha fronte patriótica guiada por un partido de vangarda (marxista-leninista na versión clásica, caudillista e radical-populista na nova do trinque) ten demostrada ata a saciedade nas pasadas décadas a súa radical incompetencia para articular Galicia e dotala dun horizonte de futuro como nación moderna e progresiva.

 Segundo a miña experiencia, o nacionalismo de esquerda (o de centro ten outra historia, á que me confeso alleo) perdeu tres oportunidades históricas para ceibarse desa incapacitante lousa. A primeira arrinca co suceso de Unidade Galega nas eleccións municipais de 1979, continúa co esperanzador experimento de Esquerda Galega nos oitenta e remata coa desfeita desta en 1993 a mans do BNG. 

A segunda coincide co ascenso e caída do Bloque como proxecto común do nacionalismo baixo o liderado de Beiras, desde os primeiros noventa ata a fin da etapa Fraga, e culmina coa fanada traxectoria do bipartito (2005-2009). 

 Nesta segunda fase, co nacionalismo de esquerda unido, púxeronse de vulto de xeito máis agudo as limitacións do construto ideolóxico anticolonialista, limitacións que nin sequera o carisma, habelencia e fascinante retórica de Beiras conseguiron obviar cando o BNG atinxiu un limiar electoral e político que tornaba imposible seguir disimulando. 

 Por certo, en cada un deses episodios, este, un brillante intelectual e político de feitura inequivocamente europea (socialista e demócrata) se comportou como o mítico Cronos devorando os seus fillos.

» Unha xeración fracasada? Estamos vivindo o terceiro episodio. Sen dúbida, a brutal crise e a conseguinte polarización política impoñen esgrevias dificultades para a emerxencia dun novo galeguismo con capacidade de artellar un proxecto de nación moderna, un nacionalismo apto para arborar un modelo de sociedade aberta, avanzada e autogobernada, que permita manter —incrementar— as cotas de benestar e ofrecer oportunidades de futuro á nosa mocidade salvaxemente castigada. 
Ora, esta tarefa non se pode afrontar co crónico afán caníbal que tanto dano leva feito, pegando pinchacarneiros oportunistas, improvisando manobras electorais ou reiterando fórmulas de probada esterilidade."       ('Galicia Caníbal, , El País, 20 SEP 2012)

9/12/09

El BNG... el nacionalismo gallego... a la deriva

"En las últimas elecciones europeas, en junio, el BNG cosechó un exiguo 10% de votos. Es de suponer que en el futuro ese porcentaje se verá aumentado, pero no lo bastante como para evitar convertirse en el mejor de los casos a un mero condimento de un gobierno de mayoría socialista, como ya es el caso en la mayoría de los ayuntamientos del país.

Un desastre, derivado de una muy mala gestión de su espacio, de una casi neurótica alergia a la ósmosis social y de un ensimismamiento que se agrava por ese acartonamiento producto de la edad, que de nadie se compadece. Si no aspiran a ganar al menos ese 25% de votos que se declara a si mismo nacionalista se situará al borde de la consunción. (...)

Anxo Quintana pretendió un viraje fundado en una intuición de la partitura cabe que acertada, pero ejecutada con pésimos intérpretes. Sin embargo, después de la experiencia del bipartito, el BNG, por boca de Francisco Rodriguez, que es el gran augur y la batuta golpeando el atril, parece haberse convencido a sí mismo de que toca repliegue. Lo que el nacionalismo ofrece hoy es sólo la estrategia del caracol: confiar en que el sufrido y paciente electorado se vea obligado, por descarte, a retornar a porcentajes aceptables para el statu quo orgánico. (...)

De momento, todo se reduce a expectativas y miedo, mucho miedo. Una gran incapacidad para construir un nuevo lenguaje y otro estilo que pueda llegar a porcentajes más vastos de gente. (...)

Sobre el papel caben pocas dudas de que lo mejor para el nacionalismo sería que tuviese dos opciones diferenciadas, una de ellas buscando el centro izquierda, que es tal vez su lugar natural en Galicia. Si el nacionalismo ha de crecer, es obvio que ha de preguntarse por qué motivo resulta tan refractario para grandes segmentos de la clase media urbana. (...)

En realidad, da la impresión de que el nacionalismo se ha metido a sí mismo en un callejón sin salida. Como el Asno de Buridán no sabe cuál de los dos montones de heno comer y eso le puede llevar a la muerte por inanición. Su instinto le lleva al conservadurismo, a reafirmarse en las Verdades Reveladas, aun al precio de saber que llevan a la irrelevancia. Si, al contrario, intenta otro camino, no sólo arriesga una identidad, cuya confirmación siempre causa placer, sino que puede causar descontento entre los afectos acostumbrados a la vieja gestualidad. Para más inri, nadie puede estar seguro de que no haya pasado ya el tiempo de un cuarto partido.

Las cosas han transcurrido de un modo en que su situación, siendo dramática, corre el peligro de empeorar. Salvo que suceda un milagro, parece que su misión es resolver la cuadratura del círculo." (ANTÓN BAAMONDE: Máis BNG. El País, ed. Galicia, Galicia, 23/11/2009, p. 4)

"Con todo, la desafección más contante y sonante que es posible registrar hoy en Galicia es la del elector nacionalista, no con España sino con la organización que le representa. Hace ya mucho tiempo que el nacionalismo ha dejado de saber acompañar los cambios sociales y culturales del país, encerrado como un caracol en la complacencia con sus errores. Carece de un guión plausible que lo oriente y es muy comprensible la ansiedad de aquellos que temen que esté al borde del abismo, pues en efecto lo está. El problema es que el desfase y desconexión con un mundo que va más rápido que ellos no es sólo el de una organización ensimismada sino el de buena parte del mundo que representa. Esa es su auténtica dificultad." (ANTÓN BAAMONDE: Desafecciones. El País, ed. Galicia, Galicia, 21/11/2009, p. 6)

12/4/09

Anarquismo e Galeguismo

(Traductor gallego-español) Comentarios a: Xavier Cordal: Tácticas (Vieiros, 08/04/2009)

#22 hai 1 dia Sr_J

#16: "Que queda de aqueles obreitos e campesiños que aprenderon en castelán as ideas anarquistas, as ideas internacionalistas, socialistas... e pensabano que o galeguismo erache unha cousa de señoritos"

Pois queda, logicamente, a lembrança de aquilo como um erro histórico do anarquismo e do socialismo, uma miopia brutal. Umas ideologias que se orgulhavam de defender os interesses do povo trabalhador, e que teimavam em fazê-lo numa língua que não era a que falava esse povo trabalhador, senão a língua dos señoritos burgueses... esperpéntico, e todo porque aprenderam as suas ideias em livros escritos em castelão e identificavam de jeito infantil essa língua com essas ideias, e o galego com o atraso e os velhos tempos a superar. Se se analisa o mecanismo psicológico que hai implícito aí, não é que fale mui bem de aqueles pensadores tão avançados. Pura questão de ignorância, no fondo, que não resiste a mais mínima análise hoje em dia, ainda que polo visto alguns seguem empenhados no mesmo.

#26 hai 11 horas e 48 minutos Raimundo [Valora este comentario Positivo -4 Negativo]

#22 SR_J, a cuestión é política, de liberdade, igualdade e fraternidade. Pódese loitar por estes ideales en calquer idioma.

Os anarquistas tiñan unha ideoloxía que abarcaba o sexo (libre), o idioma (o esperanto, o traballo (con cooperativas de obreiros), xénero (libeeración da muller, política (nada de partidos, asambleas, voto direuto).

Era o que quería o pobo galego, onde mellor entraba a cultura galega campesiña, a cultura matriarcal que inda pervivía, con unha grande liberdade da muller pra deitarse con quen quixera.

Era o anarquismo de Muros (galegofalante), ou de Coruña (mais castelánfalante), o que representaba ao pobo galego. Non os señoritos galeguistas.

Os galeguistas eranche pequenoburgueses... e moito meapilas, partidarios dos curas, como fai pouco recordaba en Vieiros o Alonso MOntero (non lles falaras do aborto)... e reaccionarios socialmente. E moitos deles collíanlla con papel de fumar

O anarquismo era mais galego que o galeguismo.

Inda qeu pra eles o idioma erache secundario para a liberación dos pobos, dos traballadores, das mulleres (e moitas veces un atranco, como pode verse no País Vasco).

Loxicamente... o importante pra unha muller é poder deitarse con quen queira... e secundario, ter que facelo falando galego...

#31 hai 3 horas e 34 minutos Sr_J

#26
Raimundo, em primeiro lugar, suponho que te decatarás de que dizer que tal ou qual ideologia era mais "galega" (como fas ti com o anarquismo) supom partir duma conceiçao do que significa "ser galego" própria dum nacionalismo galego essencialista. Como ti te auto-situas nas antípodas desse pensamento, sorprende-me que uses esse argumento.

Em segundo lugar, quando descreves o galeguismo desse tempo estás a dar uma visão distorsionada. Escolhes para representar o conjunto do galeguismo o que era apenas uma parte minoritária del: a representada pola efêmera Direita Galeguista de Risco, que efectivamente era clerical, reaccionária, etc... e que precisamente por isso tivo que rachar com o Partido Galeguista, que NÃO era assi. Os nacionalistas galegos da preguerra (estivessem ou não no PG, que não tinha a exclussividade da representação do galeguismo nem o pretendia), não eram a caricatura que ti pintas. Castelao ou Bóveda eram claramente progressistas, mália serem católicos. A USG de Xohán Xesús González era um partido tão de esquerdas como o PSOE. No próprio PSOE havia gente como Jaime Quintanilla (que deveria ser "dos teus", sendo o primeiro alcalde de FERROL durante a II República), galeguista 100% e co-fundador das Irmandades da Fala. O PC (que a pouco da sua fundação dizia que Espanha não existia, era uma ficção, o que existia era Galiza, Castela, Euskadi e Catalunya) tinha em Benigno Álvarez um nacionalista de manual, que falava em galego em Madri quando ia ali em representação do PC de Galiza (el si entendia que para falar em nome do povo trabalhador galego não o podia fazer numa língua estranha a el). E, por suposto, havia também anarquistas galeguistas, como os havia espanholistas -estes últimos porque não perceberam bem o que significa o anarquismo, é claro ;-)

Em terceiro lugar, fixa-te que o anarquismo (com o que, por certo, concordo no fundamental, assi que não vas fazer que o ataque) defendia o esperanto como língua comum a toda a Humanidade... mas em qualidade de 2ª língua. E precisamente fazia-o para que, ao ser uma língua criada ex novo, não houvesse ninguém que partisse da situação de privilégio de te-la como língua materna. É dizer, a ideia do esperanto é o de servir de língua de intercâmbio entre gentes com diferentes línguas maternas, que se atopariam assi na mesma situação de partida no seu desconhecemento inicial da língua comum. Ninguém teria a vantagem inicial de dominar desde o berce a língua internacional. Todo o contrário do que supom elevar a língua própria dum território (como p.ex. o castelão) ao rango de língua de intercâmbio por riba de outras línguas territoriais (p.ex. o galego).

#32 hai 3 horas e 20 minutos Sr_J

Castelao sobre o anarquismo, no "Sempre en Galiza":

Os anarquistas galegos tamén poden aceptar a proposta maximalista de Galiza, sen detrimento das ideias que profesan. Ante os problemas de liberdade os anarquistas non poden manterse dubidosos. Saben moi ben que non hai homes libres en pobos que non gozan de liberdade, i están autorizados, pola súa propria conciencia, a recoñeceren a personalidade nacional de Galiza e o dereito que lle asiste para vivir libremente confederada cos demais pobos da Iberia ou do mundo. Non esquezamos que o federalismo é, para os libertarios, a única fórmula de unión entre os homes, as institucións e os pobos.

Non hai nada máis contrario á ideoloxía anarquista que unha unidade estatal que desvalorice a misión dos homes, das institucións e dos pobos. Por outra parte, as variedades étnicas, sociaes e políticas caben dentro da unidade económica, e non hai máis solución que o federalismo para chegar á paz do mundo.

Pode dicirse que Pi i Margall é un clásico do anarquismo hespañol, e, polo tanto, a nosa doutrina federalista non pode ser refugada polos libertarios galegos. Toda federación é a resultante dun pacto, que non pode celebrarse cando as partes non teñen personalidade e liberdade para pactaren. Esto quer decir que os anarquistas recoñecen, de antemán, o dereito natural dos pobos a gobernárense autonomicamente, pois neste dereito reside a forteza e seguridade do pacto federativo ou confederativo. E a meirande coincidencia de Proudhon e Pi i Margall estriba en que os contraíntes do pacto federativo non soio deben obrigarse senón que deben reservar para si máis dereitos, máis autoridade e máis liberdade da que ceden, pois coa división da soberanía evítanse as extralimitacións do poder estatal.

http://outraesquerda.blogspot....

#33 hai 2 horas e 43 minutos Raimundo

#32 Sr_J, os anarquistas contra o que loitaban era contra o poder, contra todalas formas de poder...

Supoño que non estarían contra a construcción nacional do estado de benestar socialdemócrata... e penso que algúns estarían a favor de exércitos da ONU, nacionais-internacionais. Nin contra un exército europeo... Sí, contra os da OTAN de Obama.

E estarían contra o caciquismo autonómico, ou o caciquismo dos concellos... Non só contra o nacional...

Contra o abuso de poder... onde se dera... e hoxe en España dáse mais nos concellos e autonomías do "ladrillo" que nun goberno que non pode facer cumnprir a Ley de Dependencia, a lei que pode crear centos de miles de postos de traballo novos...

Penso que estarían nese caso a favor do goberno, e contra as autonomías e concellos que a retrasan, sen importarlles o cuidado dos vellos...

#34 hai 2 horas e 36 minutos Raimundo

#31, Sr_J, o que quería decir e que o anarquismo concordaba mais coas aspiracións do pobo galego (dos campesiños, das mulleres), que os galeguistas.

Por amplitude de miras... por ten en conta a liberdade suxual da muller, o aborto, as cooperativas... as cousas que íanlle resolver realmente os problemas da vida a xente...

Entanto os galeguistas, neste senso, non aportaban solucións. Querían o mellor pra o pobo, pero... non pasaban diso... a maioria... e en canto ao aborto, un problema vital pra moitas mulleres, estou certo de que a maioría... arrepiabálles...

Nese senso, o verdadero galeguismo penso que foi o anarquismo... porque era o mellor pra a xente... sen mais... sen esencialismos... polo aborto, polo amor libre... etc...

#36 hai 2 horas e 32 minutos Raimundo

#31 Sr_J, a lingua, penso que querían unha lingua universal... que todo o mundo aprendería... como hoxe calquera das dez linguas universais (ingles, castelán, chino, ruso, portugués...).

E cos traductores simulténeos dentro de 10 anos, xa non haberá problemas políticos coa lingua, cos nacionalismos...

Sr_J #37 hai 1 hora e 39 minutos Sr_J

#33: Vamos ver, Raimundo, ainda admitindo que o conceito de "anarquismo" é amplo e deve admitir heterodóxias no seu seio, em nenguma definição pode caber o apoio à criação de exércitos. Anarquistas apoiando um exército europeu!? Imagino que também policia e cárceres, não é? Venha ho... o que hai que ouvir por não ser sordo!

E #36, dis "penso que querían unha lingua universal... que todo o mundo aprendería... como hoxe calquera das dez linguas universais (ingles, castelán, chino, ruso, portugués...)."

Uf... não sei de onde sacas isso de que existam 10 "línguas universais" que "todo o mundo aprende". O único parecido a uma "lingua franca" internacional, a dia de hoje, é o inglês. Mas mesmo o inglês é conhecido só por uma mi-no-ria da Humanidade. Não se achega nem de longe a ser universal, e o resto das que citas muito menos. Ademais que te contradis de forma notável: se como dis o português (=galego) fosse universal e todo o mundo o aprendesse, onde estaria o problema em que na GZ todo for em galego? A ninguém lhe causaria incômodo nengum!!

De todos jeitos tenho que corrigir-te porque o que dis NÃO se corresponde de nenguma maneira com a visão anarquista do que era o esperanto. Podes consultá-lo na Wikipedia ou em qualquer sítio, não é difícil... mas insisto: se defendiam a criação duma língua nova, como o esperanto, era precisamente para não adotar nenguma das existentes. Poderiam ter simplemente dito: "todos devemos aprender francês", ou inglês, ou qualquer outra língua de prestígio, que já existiam na altura. Mas não o figérom! E a razão era essa: se escolhiam o francês, os franceses teriam uma vantagem; se o inglês, os ingleses, etc. E era isso o que queriam evitar, por isso o esperanto tem contribuções de muitas línguas diferentes.

Mas bom, já vejo eu qual é a tua ideia de anarquismo.

Oes, e esse toque final de que "cos traductores simulténeos dentro de 10 anos, xa non haberá problemas políticos coa lingua, cos nacionalismos...", por favor, isso não se solta assi sem avisar... que igual morre alguém com a risa! Mas a ver, se realmente pensas isso (que é como crer que a invenção do trator eliminaria a fame no mundo), por que estás a castigar-nos com as tuas diatribas?

Raimundo #38 hai 58 minutos Raimundo

#37 Sr_J, penso que hoxe un anarquista estaría dacordo coa intención de Lula de facer un exército sudamericano, porque impediríalle a intervención dos americanos. E un exército europeo, podería servir para o mesmo, pra evitar conflictos... penso que hoxe un anarquista poderíao velo como un paso "internacionalista" (e dende logo, esto pode facer rire).

E penso que a técnica pode evitar pronto os conflictos lingüísticos... cos traductores simultáneos... e mais o Plan Burela (un ensino trilingüe en inglés, castelan e galego ou vasco)... e isto tamén pode facer rire, como todo a que está no aer...

Penso que un anarquismo futuro podería ter en conta solucións a nivel continental, e solución baseadas na utilización social das novas técnicas da comunicación... pra facer política... Utilizando o bó que hai... en Lula, nas tecnoloxía... como fan a xente nova...

#40 hai 41 minutos Sr_J

#38: pois não. Porque se por algo se distingue o anarquismo é por não aceitar facilmente o "mal menor". O anarquismo não busca soluções fáciles, nem claudicações. Mas não porque o diga eu: o anarquismo não está morto, hai indivíduos e organizações anarquistas (ateneus, sindicatos, foros, centros sociais). Vai canda eles, a ver que lhes parecem esses exércitos que propós (é tão doado como inscrivir-se num foro em internet e deixar uma mensagem). A ver que che contam, mas não te fagas ilusões...

E o da técnica como panacéia, sinto dizir-cho mas leva 100 anos superado. Olha, ao começo da revolução industrial os automatismos iam permitir que todos vivissemos trabalhando apenas umas poucas horas ao dia, e nas tarefas mais estimulantes. O trator e as sementes modificadas iam eliminar a fame no mundo. E claro, Internet vai eliminar a ignorância e todos seremos espíritos livres... pois não, filho. A tecnologia pode facilitar algumas cousas (ou fodê-las), mas não resolve os problemas fundamentais. Os problemas políticos, econômicos ou sociais da Humanidade não vão ser solucionados, nem o fôrom nunca, polos avanços da técnica. Entre outras cousas, porque a técnica está sempre subordinada à política e à economia.

Raimundo #41 hai 22 minutos Raimundo

#40, Sr_J, pois sí, e o mal menor, pero tamén é unha nova situación mundial... baseada nuha nova tecnoloxía... que esta na base da posibilidade dunha expansiópn do coñecemento impensábel fai 15 anos... E o coñecemento é poder... grazas as novas tecnoloxías... e pode ser un poder, un coñecemento, en mans do pobo...

Que ten perigo, porque xa andan a esmagalo... o acceso ao coñecemento libre e gratuito...

Verémolo...

30/3/09

El fascismo gallego... el galleguista

"Castelao sentiríase cómodo hoxendía nalgún dos partidos maioritarios de Galiza?

(Xesús Alonso Montero) Eu creo que en ningún. Creo que el non militaría hoxe nese conglomerado que é o BNG, aínda que evidentemente tería máis afinidades aí ca no PSOE ou no PP. A Castelao hai que estudalo, pero dende que o Sempre en Galiza foi sinalado como a 'biblia do galeguismo', iso fíxolle dano. É un libro sobre o galeguismo, pero ofrecerlle á xente hoxendía só galeguismo..., á xente hai que ofrecerlle Seguridade Social.

E despois ten páxinas extraordinariamente conservadoras e reaccionarias; Castelao, como Bóveda ou Otero Pedrayo, é católico, fervorosamente católico, o Partido Galeguista é un partido fundamentalmente católico. Despois hai xente como Víctor Casas, ou a xente da Coruña, que son de esquerdas, pero os que veñen de Ourense son a peste, a peste negra.

Eu sempre digo, 'eu afortunadamente non fun gobernado por Vicente Risco, que fun gobernado por Franco, que estaba á esquerda de Risco'. A min Franco non me desterrou até o 75, pero se gobernase Risco teríame desterrado a Ponferrada. Risco dicía que 'un galego que non é católico é un mal galego'." (Vieiros, 29/03/2009)