Mostrando entradas con la etiqueta l. Independencia: Galicia. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta l. Independencia: Galicia. Mostrar todas las entradas

26/2/24

Juan Francisco Martín Seco: Pocas cosas más estúpidas que un andaluz, un extremeño o un gallego independentista... Eliminar la política redistributiva del Estado puede ser beneficioso para regiones ricas como Cataluña, pero pernicioso para las menos opulentas como Galicia... las transferencias gracias al papel redistributivo de la Hacienda pública estatal llega se eleva al 15,60% de su PIB para Extremadura, para Asturias el 8,40%; Canarias el 8,58%; Galicia el 7.21%; y Andalucía el 6,02%... ¿Podemos imaginar qué sería de la situación económica y social de Extremadura, Andalucía, Asturias, Galicia, etc., sin este flujo anual de recursos?

 "In illo tempore, aquel en el que los sindicatos tenían protagonismo y los problemas sociales ocupaban el centro de la actividad política, se decía que «no hay cosa más tonta que un obrero de derechas». Hoy ya no se oye, pero no porque no haya obreros, sino porque no se sabe muy bien dónde empiezan y dónde terminan las derechas. Sin embargo, tal vez cabría acuñar otra que dijese algo así: «No hay cosa más tonta que un andaluz, un extremeño o un gallego secesionista».

La semana pasada dediqué mi artículo a relatar lo que se entiende por balanza fiscal que, sin demasiada consistencia teórica y sin apenas uso en otros países, se ha puesto de moda en España de la mano del supremacismo catalán, que la ha adoptado como arma arrojadiza en contra de toda política redistributiva a nivel territorial.

Analicé en ese mismo artículo los problemas que presentaban su elaboración y las múltiples versiones que podía adoptar según las hipótesis y los presupuestos que se asuman. No obstante, todas las realizadas hasta la fecha por distintas instituciones u organismos vienen a coincidir en líneas generales. Hay una excepción, la que la Generalitat ha confeccionado con una finalidad claramente partidista en aras de utilizar el victimismo, afirmando que «España nos roba».

El resto presenta convergencia en los resultados. Como no podía ser de otra manera, todas aquellas comunidades cuyas rentas per cápita están por debajo de la media muestran saldo positivo, mientras que lo tienen negativo aquellas cuya renta per cápita se encuentra por encima. País Vasco y Navarra constituyen dos excepciones ya que, a pesar de estar situados en el puesto segundo y tercero en el ranking, exhiben saldos positivos. La razón radica en el especial sistema de financiación de estas dos autonomías.

Fue en agosto de 2016 la última vez que el Ministerio de Hacienda publicó las balanzas fiscales, y lo hizo con datos de 2012. Se siguió una metodología ajena al ministerio y elaborada por varios profesores de las universidades de Valencia y Zaragoza y financiada por la fundación SEPI. En sus conclusiones esenciales coincide con las elaboradas por el propio ministerio en tiempos de Solbes con una metodología diferente, o con las realizadas en varias ocasiones por la fundación BBVA.

Los resultados muestran la inconsistencia del victimismo de los independentistas, puesto que si, como es lógico, Cataluña presenta un déficit fiscal, este no es mayor, sino quizá menor del que lógicamente le correspondería. De hecho, Cataluña, con una renta per cápita mayor que Baleares, arroja en términos relativos (con respecto al PIB) un déficit fiscal menor (3,75 frente a 5,08); y si la renta per cápita de Madrid es superior a la de Cataluña no hay una diferencia tan grande como para justificar un desfase de tal amplitud como el que se produce en los datos del déficit fiscal (9,57% del PIB en Madrid frente a 3,75% en Cataluña).

Pero quizás la conclusión más relevante a resaltar en este momento es que, gracias al papel redistributivo efectuado por la Hacienda Pública estatal, las transferencias anuales que algunas comunidades reciben del resto de los territorios se elevan a cantidades bastante elevadas. Prescindiendo de Ceuta y Melilla por sus especiales características, citemos a Extremadura, que es la autonomía con menor renta per cápita: recibe el 15,60% de su PIB; Asturias el 8,40%; Canarias el 8,58%; Galicia el 7.21%; Andalucía el 6,02% y así sucesivamente.

El principal factor que influye en estos flujos es el sistema fiscal que, aun cuando pensemos que no es suficientemente progresivo, sí tiene virtualidad para corregir, al menos en parte, la desigual distribución territorial que realiza el mercado. ¿Podemos imaginar qué sería de la situación económica y social de Extremadura, Andalucía, Asturias, Galicia, etc., sin este flujo anual de recursos?

Con esto retornamos al principio. No resulta demasiado coherente que haya gallegos que reclamen la independencia. Mal les iría. Pero menos congruente es aún que se engloben en el entramado Frankenstein, que se orienta a conceder más y más ventajas a la Generalitat y al País Vasco.

La concesión a Cataluña de un régimen especial de financiación, tal como quieren no solo los soberanistas sino también el PSC, conduce a la ruptura de la política redistributiva entre las regiones y por lo tanto al hundimiento aun mayor de comunidades tales como la de Galicia.

La postura, por ejemplo, de Iceta afirmando que no pide nada para los catalanes que no pida para los demás resulta hipócrita y un poco cínica. Eliminar la política redistributiva del Estado puede representar importantes beneficios para las regiones ricas como Cataluña, pero efectos perniciosos para las menos opulentas como Galicia. Ser independentista gallego es bastante incoherente, pero más ser gallego y defender la independencia (aunque solo sea la fiscal y presupuestaria) de Cataluña.

Se entiende mal que los habitantes de las regiones más deprimidas, que lógicamente son beneficiarias de los mecanismos redistributivos del Estado, sean independentistas, como resulta también difícil de explicar que desde la izquierda se persiga la desintegración del Estado cuando, a pesar de todos sus defectos, es el único baluarte contra el poder económico. (...)

No hay nada reprobable en la querencia a las tradiciones y a la cultura de cada territorio, aunque en verdad ello es tanto más difícil en este mundo globalizado en el que se da la movilidad de todos los medios de producción. Nada que objetar en que se reivindiquen los hechos diferenciales, aunque en la sociedad actual, sometida por ejemplo a importantes fenómenos migratorios, es fácil que estos se diluyan progresivamente.

El problema surge cuando hay quienes intentan mantenerlos artificialmente para convertirlos en privilegios con repercusiones sociales y políticas. Es la postura de ciertos nacionalismos afincados en las regiones ricas. Es una actitud egoísta, innoble y muy poco de izquierdas, pero hasta cierto punto nadie podrá decir que es irracional. La cosa cambia cuando nos movemos en territorios menos agraciados. Allí a los nacionalismos y a los que con ellos fraternizan no se les puede tildar precisamente de egoístas, pero me temo que la calificación que más les cuadre es la de tontos."             ( Juan Francisco Martín Seco , TheObjective, 13/02/24)

8/11/17

El día que A Illa de Arousa fue independiente (por unas horas)

"Esta semana ha sido muy comentada en medios y redes sociales la breve declaración de independencia realizada por Carles Puigdemont durante unos segundos. Se ha recordado que la República Catalana proclamada por Lluís Companys duró unas nueve horas. 

Y también que la República Gallega de 1931, declarada el 27 de junio tras una protesta de los trabajadores de construcción del ferrocarril Ourense-Zamora, llegó hasta el día siguiente.

 Pero también existió durante un día (el 7 de octubre de 1934) la llamada República Federal de A Illa de Arousa, proclamada en esta localidad pontevedresa dos días después del inicio de la huelga general revolucionaria en toda España, que tuvo un especial incidente en Asturias y Cataluña.

Como explican los responsables del blog Pandulleiros, especializado en la historia de la localidad, en ese ambiente de contestación social contra el gobierno derechista, la Agrupación Local del PSOE en A Illa de Arousa convocó una asamblea en la que se aprobó la organización de una huelga general para el lunes 8 de octubre, como protesta por los métodos y condiciones de trabajo, principalmente en las fábricas de conserva locales.

 Terminada la asamblea, en la tarde de ese domingo 7 de octubre, los asistentes a la reunión se encaminaron a la taberna de Juanito de Luísa. Allí, siguiendo el ejemplo de la proclamación realizada por Companys en la tarde del sábado, la conversación se dirigió hacia la posibilidad de hacer lo mismo en A Illa, una población que -en buena medida por su carácter insular- siempre tuvo una fuerte conciencia de una identidad propia y además un importante componente obrero e izquierdista.


"Segundo Nine, uno de los asistentes al histórico momento, cogió un trozo de papel de estraza del mostrador y preparó rápidamente la lista con el Gobierno Provisional del recién creado Estado Arousano", destaca el blog Pandulleiros.

 Una lista en la que figuraba como presidente Santiago Otero Pouso “Pajares”; como ministro de Justicia Andrés Mougán Cores “Tormenta”; ministro de Gobernación, Manuel Iglesias Dios; ministro de Hacienda, Demetrio Ramos Lojo; y como ministro de Cultura, Luis de Saa Bravo.

Sin embargo, destacan los autores de Pandulleiros, el "inofensivo evento típicamente tabernario" fue reprimido de forma desproporcionada por las autoridades, que lo elevaron "a la categoría de conspiración secesionista fruto de los fantasmas que ya creían ver por todos los rincones ante el deterioro de la situación política que se estaba experimentando en los últimos tiempos en el país".

Así, al día siguiente, jornada de huelga, llegó a A Illa una dotación de Guardias de Asalto que ya antes de desembarcar en tierra comenzaron a disparar al aire “para despejar el Cantiño, que se hallaba invadido de isleños”, como recogió la prensa del momento.

 Los agentes hicieron cacheos y persiguieron a los participantes en la reunión secesionista (de la ya habían sido advertidos), siendo detenidas trece personas. Todos los arrestados fueron trasladados a Vilanova de Arousa en el guardacostas 'Tritón', y de allí a Pontevedra en un camión de la Guardia de Asalto. 

Al día siguiente explotó una bomba en a Illa, de origen desconocido, lo que provocó el regreso de la Guardia de Asalto en dos buques, el 'Tritón' y el 'Castelló'. Hubo registros por las casas, buscando supuestamente un cargamento de explosivos procedentes de Portugal. Hubo nuevas detenciones, entre las que estaba Santiago Otero Pouso "Pajares", presidente de la efímera república, que había conseguido huir el día anterior.

El sábado 13 todos los detenidos fueron puestos en libertad, pero acusados de un delito de sedición tuvieron que pasar por un Consejo de Guerra, que remató con su absolución en marzo de 1935. Por desgracia, no fue este el final de la historia, pues una parte importante de estos detenidos y de los participantes en la reunión en la que se acordó la proclamación de la República de A Illa de Arousa -la mayoría militantes socialistas- fueron asesinados en el verano de 1936 o sufrieron otras represalias durante la dictadura franquista.

Fue el caso de Santiago Otero Pouso "Pajares", asesinado por los falangistas en 1937; su cadáver fue arrojado al mar, pero al ser devuelvo por las olas, sus asesinos llenaron su cuerpo de piedras para sumergirlo nuevamente en el fondo de la ría.

 También el de José Bua Laredo, presidente de la Agrupación Local del PSOE, asesinado en diciembre de 1936 al intentar huir en un traslado. Por su parte, Luis de Saa Bravo (uno de los ministros) fue condenado a 12 años de prisión por "auxilio a la rebelión".                    (Marcos Pérez Peña, eldiario.es, 12/10/17)

19/3/14

Beiras: "Non é viable un estado independente en Galicia"

"O líder de Anova, Xosé Manuel Beiras, ten claro que, hoxe por hoxe, o independentismo non é o camiño para acadar un estado soberano en Galicia. "Eu son independentista e marxista, pero nunca exercín como tal", apuntou nunha entrevista en RNE.
"Desenvolvín sempre liñas socialdemócratas, porque era o posible", suliñou. Precisamente, nesta idea insistiu ao defender un novo modelo político de Galicia con España que non sexa o independentismo, tal e como defende o BNG, porque cre que, na actualidade, iso non é posible para acadar a "soberanía política".
"Que se pode conseguir nun estado independente?... Que non, que iso non é viable porque non hai conciencia social suficiente, non temos a potencia de Cataluña, pero podemos conseguir unha articulación federal-confederal no estado español que preserve a nosa liberdade de decisión e exercer os nosos dereitos que non nos impoñan un modelo de financiamento, que o teñamos propio, ter unha facenda propia...?", destacou.
"Do que se trata é de cal é a vía mellor para que o pobo galego exerza a súa soberanía política, para que teña institucións políticas soberanas propias (...) e que iso sexa viable e conseguible", explicou en relación ao modelo polo que aposta Anova, agora en coalición cos federalistas de IU na Cámara galega e tamén para as eleccións europeas. (...)"       (Galicia Confidencial, 16/03/2014)


3/6/09

A Galicia la independencia le aportaría 2.000 millones de euros... pues vaya...


" #14 hai 7 horas e 33 minutos MaisUm

#12 Espanha é que tem dependência da Galiza que é diferente. Se a Galiza fosse hoje independente, disporia, no mínimo 2.000 milhões de Euros a mais para gasto publico.

"Catedrático de Economia da Universidade de Santiago de Compostela (USC), Xavier Vence, tem desvelado num relatório recente o falso mito da dependência económica e fiscal da Galiza.

Segundo Vence, o Estado espanhol arrecada na Galiza, por volta de 1.900 milhões de Euros mais dos que os galegos e galegas recebem da Espanha cada ano. Quer isto dizer que numa situaçom de total soberania política e económica, a Galiza, disporia neste momento nos orçamentos públicos, 1.900 milhões mais dos que conta na actualidade para despesas."

#16 hai 2 horas e 52 minutos Raimundo

#14 maisum, bó dato. No lo coñecía.

Así que a independencia de Galicia vainos dar 2.000 millons de euros. Ben.

Os subsidios europeos foron 13.000 millóns, e non industrilizaron Galicia. Eso sí, paseos marítimos... bonitos, bonitos... e subsidios para o bareto do alcalde, moitiños, moitiños... ¿eses 2.000 millóns dan para industrializar Galicia?

¿Eses 2.000 millóns dan para pagar as pensións dos galegos?

Por non falar de mais despilfarro en paseos fluviales, e nos bares dos concelleiros...

E o que hai... e non chega. Un bó dato... mellor independizar aos cataláns, a ver si asi veñen industrias a Galicia..."

#19 hai 11 horas e 28 minutos MaisUm

Raimundo,

Sendo independentes da Espanha (segundo esse estudo da USC), os galegos teriamos 1.900 milhões a mais dos que já temos hoje (nesse hoje se incluem, evidentemente, os dinheiros das pensões e também os dos dos passeios fluviais). Não sei se conseguis-te entender... Não é dificil.

Raimundo #20 hai 3 horas e 40 minutos Raimundo

#19 maisun, se tiveramos 2.000 millóns de euros mais, e a independencia... teríamos mais paseos marítimos, mais subsidios aos baretos do alcalde... e a Seguridade Social privatizada...

Porque o que temos, e teríamos, e a o Feijoo9... que é o que faría.

Porque se 13.000 millóns de subsidios europeos foron ao ladrillo, e ao cazo... pois 2.000... con moita mais razón...

E ¿2.000 mais millóns dan para manter as pensións e os hospitais cando os vellos sexan mais cos xoves? Pois non...

Asi que independencia = hospitais privados "povisanos" pra os amiguetes = subsidios pra os amiguetes = pensións de fame pra os traballadores...

E que 2.000 non dan pra mais... só pra unha independencia de fame. Lóxicamente

¡Home, se fosen 4.000, ao mellor algo chegaría aos de abaixo! Pero se 13.000 non chegaron... pois...

Comentarios al artículo de Camilo Nogueira: Os europeos e a consciencia da Unión (Vieiros, 02/06/2009)

31/5/09

¿Galicia es una colonia? Y no lo vemos por la ideologia.·


" #118 hai 2 dias bertus

Verbo da ideoloxía da que se falou quixera comentar algo a grosso modo. Como di Francisco Sampedro no seu libro “Ideoloxía e distorsión”, no que se encarrega de abordar un tema como o da ideoloxía dende unha perspectiva marxiana, falar de ideoloxía dominante é un pleonasmo.

“Liberdade, igualdade e fraternidade” son as ideas empregadas pola clase burguesa que derrocou ao antigo réxime. Ora ben, estas ideas serven como encubridoras duns intereses, distorsionadoras dunha realidade, etc. e poden servir tamén como transcendentais kantianos, como utopía a realizar.

Así, como se apuntou, Feijoo fala de levar a “cordialidade” da rúa ás institucións. Aí liberdade e a non imposición aparecen como ideas distorsionadoras do real. Esas ideas xa están aí, realizadas, na rúa; somente fai falta adaptarse ao mundo idealizado (no que reina a “non imposición”, a “igualdade”, a “liberdade”, etc.) da realidade. Deste xeito a ideoloxía distorsiona a realidade presentando o conflicto como conciliación e exteriorizando un outro conflicto “fora-das-clases”. Como exemplariza e sintetiza Raimundo: “o que é bó para Cataluña, é malo para Galicia. Asi de clariño.”

E é que a ideoloxía, como di Sampedro, ten dous grandes usos: un uso distorsionador, deformador, e outro descripitivo e clarificador. A relación entrambos usos é oscilatorio e conflictual. Mais ámbolos dous gardan unha esencial relación coa base material da existencia. (...)

#120 hai 2 dias Raimundo [Valora este comentario Positivo -4 Negativo]

#118 bertus, hoxe a ideoloxia, neste momento de crisis, as clases dominantes, os especuladores e rentistas, buscan meter medo co eterno chivo expiatorio ("os xitanos" de Berlusconi), ou co tamén eterno "vos non sabedes, vos non podedes"). É de sempre....

Pero hoxe, con economistas, inxeñieiros en paro, a falta de números, a falta de información (a "clarificadora" da que falas... quén paga a Seguridade Social, e quen non, nin se sabe... pero creo a Generalitat vai publicar os listados dos multados, ou algo así) parece a mais efectiva... pra que non podamos facer números.

E os disputas territoriais (en España, pero tamén en Bolivia) sonche outro elemento "distorsionador".

Todo a discusión sobre as balanzas fiscais, na que os cataláns acusan aos galegos, aos extremeños, de pedichóns insaciables, que cos seus gastos "subsidiados" arruinan a "súa" economía, e outro exemplo "distorsionador", pois todo o mundo sabe que na relación rico/pobre, norte/sur, Cataluña/Galicia, gaña sempre o rico, o norte, Cataluña... logo a discusión, como a discusión das seleccións deportivas son mostra dunha ideoloxia do ocultamento distorsionador dos poderosos.

Campañas que teñen grande credibilidade entre os cataláns, pois metenlle o medo de que estes galegos "subsidiados" vannos deixar sen pensións.

Tanto Berlusconi, como Bush, como Botín, como o Carod/Montilla, como os "autonomistas" de Santa Cruz boliviana, ou os independentistas escoceses que queren quedarse co petroléo... todos distorsionan o feito de que podense facer as cousas con mas proveito en beneficio dos traballadores, e non de cuatro gatos (Carod/Montilla, Botín, Bush).

Por eso o que é bó para Galicia (Seguridade Social Universar entre todolos traballadores), non é bó pra Carod/Montilla (Seguridade Social só pra territorios ricos), nin é bó pra a Sanidade privada do Botín/Bush, con atención completa só pra quen poida pagala (as empresas, os ricos, os dentistas).

Estou dacordo... fai falta unha ideoloxía clarificadora... neste momento o anarquismo tem moitas posibilidades de selo... cousas veredes...

#127 hai 1 dia bertus

Raimundo, comecemos pola xeografía: Galicia está máis ao norte ca Cataluña...

Xa che teño explacado isto noutro debate pero talvez ao sintetizar esquecíchelo. Dicir que "o que é bo para Cataluña é malo para Galicia" é unha simplificación xenófoba, ideolóxica, que interesa ao Estado represor pra negar un dereito democrático recoñecido internacionalmente por institucións como a ONU como é o dereito á autodeterminación. Ademais, iso de que catalás ricos, galegos pobres... tampouco é verdade, aquí e acolá hai clases. O soldo medio dunha familia de Ceuta ou Melilla é superior a ao soldo medio dunha familia catalana.

Bolivia é un estado que camiña pró socialismo, España, no centro do sistema, é sucursal do imperio e presume dos últimos "méritos" acadados: de estar no G-20. Os movementos independentistas no centro do Imperio (inda non sendo radicalmente rupturistas co modelo neoliberal, pero si dun matiz máis democrático, laico e republicano como Cataluña) non son comparables aos que se producen nos estados da periferia do sistema no seu movemento realmente independentista (Cuba é o faro) do réxime colonial e imperialista (os "independentismos" de Bolivia o que queren realmente é frear o movemento anti-imperialista, isto é, pretenden pór barreiras ao movemento independentista do Estado boliviano fronte o Imperio ianqui. O caso de Cataluña é moi outro. O de Galicia, sen ter inda Estado propio, é similar ao de Bolivia respecto do Imperio. Ao estado opresor interésalle crear antagonismos falsos. Marx dicía que a independencia de Irlanada era boa non só pró traballador irlandés senón tamén pró inglés (veríase liberado dun falso antagonismo creado pola ideoloxía imperialista da clase burguesa inglesa e se producirían mellores condicións pra unirse co traballador irlandés, o cal, unha vez liberada a súa nación, amostraría menor resentimento cara o inglés).

Respecto ao anarquismo, le a Bakunin e o que di das nacións, verás como ten moi claro o distingo entre a nación e o Estado e que el considérase "patriota de tódalas patrias asoballadas". "Asoballada, irmán, asoballada."

Raimundo #128 hai 1 dia Raimundo

#127 bertus, "o que é bó para Cataluña é malo para Galicia" é un eslogan propagandístico pra clarexar todo a narración nacionalista na que se dí que as balanzas fiscais mostran que os "subsidiados" galegos roubanlle un maior nivel de vida a Cataluña.

En cotra de toda evidencia científica. Pra deixar esa campaña de desinformación dos nacionalistas cataláns co cú ao aire, o mellor é un eslogan de impacto, un eslogan eleitoral... ese.

E sí, inda hai clases. E hoxe a estratexia das clases dominantes, das catalas, das de Santa Cruz, das escocesas é crear un territorio autónomo, pequeno, no que eles poidan seguir a gobernar según os seus intereses, porque nun marco mais grande, estatal ou europeo, sudamericano, nolo poderian facer.

Porque os de Santa Cruz terían que repartir as regalías do petróleo facendo escolas e hospitais pra eles... e tamén para os indios do antiplono... e os catalás... repartir cos galegos "subsidiados" (ver enlace ao final)

O caso de Irlanda, daquela, era unha loita anti-colonial. Como hoxe a Palestina... que claro... eche a mesma situación ca dos vascos, pobriños... ¡que explotados temolos os galegos!...

Enlace a un articulo de Jordi Borja sobre las "autonomías a la española" sudamericanas:

http://www.elpais.com/articulo...

#130 hai 1 dia bertus

Non é así Raimundo, os catalás baseanse en que a distribución non é xusta e racional. Hai máis funcionarios por habitante en Estremadura ca en Cataluña. En Cataluña tamén hai moito pensionista, parado, traballador, etc. e eles só piden unha distribución máis racional e ecuánime. Ti non das un só argumento científico en contra do que eles din, simplemente adícaste a descalificalos prexuiciosamnte. E algúns cataláns como ven que non é posible que o Estado sexa minimamente racional e xusto en cousas como a distribución ou o recoñecemento da plurinacionalidade (como fai o goberno de Eucador, segundo di o artigo que citas) piden a lexítima independencia. O que hai no fondo dos teus prexuizos é que “o bo para Cataluña é que non exista, é que se autodestrúa como tal”.

A situación de Cataluña non se pode coller descontextualizada e dicir sen máis que é como a de Bolivia como ben di Jordi Borja no artigo que citas respecto Ecuador. Iso, como ben dis, é un eslogan propagandístico, ideolóxico, botar por fóra, a lingua a pacer, que tan ben se che dá. Non sei cales son os teus coñecementos verbo da ciencia da socioloxía, mais non fai falla ter moitas luces senón uns simples coñecementos de xeopolítica para se decatar de que España é moi distinta de Bolivia e Santa Cruz de Cataluña. Xa cho expliquei pero ti non entras a refutar os meus argumentos senón que prefires repetir unha e outra vez o mesmo. Como di Jordi Borja no artigo que citas: “Sólo pude sugerirle algo tan elemental como esto: no hay modelo transferible de un país a otro. El Estado de las autonomías de España no puede copiarse en Ecuador.” Ou “Unos y otros interpretan el modelo español a su conveniencia”. Iso é precisamente unha das funcións da ideoloxía como distorsión: cóllese abstractamente un modelo dun Estado que non ten nada que ver co noso (saltándose todo mínimo rigor nas ciencias da socioloxía e economía) e emprégase para ocultar os conflictos reais que lle interesa ocultar ao Estado español en prol doutros antagonismos que permiten consolidar o estado real de opresión. Por iso os telexornais de antena tres (con intereses económicos en latinoamérica) presentan como favorable o indepentismo de Santa Cruz mentres criminalizan aos independentismos “de andar por casa”. Moito máis semellante ao caso catalán, antes ca o ecuatoriano ou boliviano, sería a separación de Alemaña respecto a Austria ( e iso que teñen a mesma lingua, por certo).

Galicia está nunha situación colonial, como en Irlanda. E hai clases, hai. Por iso a batalla do idioma de Feijoo e demais inimigos é tamén unha cuestión de clase como explicou Anxo Agueira.

#131 hai 1 dia bertus

Unha comparación máis acaída aínda sería a de Finlandia respecto de Suecia.

Raimundo #132 hai 1 dia Raimundo

#130 bertus, Finlandia pode estar colonizada pola Nokia, polo seu consello de dirección, uns poucos homes coa capacidade (legal) de "deslocalizar" a sede central da empresa... no seu beneficio, e os fineses... que remen.

Fai pouco, Goberno e Generalitat foron a sede da Volkswagen pra conseguir a fabricación dun novo modelo na SEAT. ¡Dios sabe os cartos que tiveron que poñer na mesa pra gañarlle a puxa aos outros paises!

Foron os nosos ministros alá, non viñeron aquí os da Volkswagen ¿quen manda?

¿Quen coloniza Galicia? A Citröen, e Zara... os seus consellos de administración, os que poden arruinarnos... deslocalizando esas empresas, e os galegos... que remen.

Que o goberno central no pode... por lei. Lei que os cataláns queren cambiar pra coller un trozo maior do pastel, que quitarían a Galicia, Extremadura, Asturias... cambiando só as leis catalanas... no seu parlamento... sen necesidad de cambiar as leis españolas, que non poden... así poden, co bilateralismo, co federalismo asimétrico... e os galegos, os asturianos, os extremeños... que remen.

¿Colonialismo? No sentido no que Finlandia estea "colonizada" pola Nokia, Cataluña pola Volkswagen (SEAT), ou Galicia pola Citröen, por Zara... e España por todos.

¿Colonización? Capitalismo... o das empresas mutinacionais." (David Rodriguez: Slavoj Žižek e nós (ou por que estamos a perder a batalla do idioma). Vieiros, 24/05/2009)

27/3/09

Terrorismo en Santiago de Compostela

"Fernado Pereira dibuja una ciudad, la de lo que denomina generación Clangor, pintada de idealismo: "Una vez fue la más alegre de España". Pablo Iglesias, el director de la futura película, insiste en el "buen rollo" que respiraba una urbe en la que residían 40.000 universitarios. "Para el documental [que precederá al filme] recogimos el testimonio de un hombre que vivía en Basquiños", ejemplifica Iglesias, que antes ha dirigido Pedro e o capitán, "y caminaba todos los días cinco kilómetros hasta el Clangor para disfrutar de la buena música". El apogeo de la noche compostelana se entrecruza con la convencionalización del consumo de cocaína.

A pesar de que en octubre de 1990, recogen las crónicas, el Exército Guerrilheiro se daba por desarticulado, en un día de aquel mes colocaron cinco artefactos explosivos contra intereses de presuntos narcotraficantes. La Policía Nacional confirmaba, a las 24 horas, que "menudeaban las peticiones de protección" por parte de los narcos. Y en esa oleada, los guerrilheiros José Ignacio Villar y María Dolores Castro entraron en Clangor con una bomba que estalló debido a las vibraciones de un bafle. Murieron ellos y una cliente del local, Mercedes Domínguez. Sonaba, recuerda aún Pereira, Puta's fever, de Mano Negra.

"Siempre tengo la impresión de que se quiere volver a contar la historia de la manera equivocada", apunta, "sobre todo por parte de los que pusieron la bomba". El cineasta Iglesias se previene: "No queremos realizar un filme de ideología política, sino una película de acción basada en un hecho histórico". Al año de los acontecimientos, Clangor reabría con la misma canción. Pero ya nada fue igual. "La gente se fue refugiando en discotecas de los 70, en hoteles con música de los 40 Principales; luego llegó el tecno y el final de una etapa", lamenta Pereira." (El País, ed. Galicia, Galicia, 26/03/2009, p. 8)

16/3/09

¡¡ Independencia !! Pero... ¿Galaica?

" #16 hai 2 dias Dani-Alvarez

Queridos amigos e amigas,

non reduzades a miña reflexión só á cuestión lingüística. Propoño un novo proxecto global, falo de Escocia e, polo tanto, das demandas de soberanía que han acompañar a todo grupo nacionalista.

A lingua si, pero o resto de cuestións que configuran o galeguismo, tamén.

Desde logo, eu non propoño como se suxire que o BNG faga de PSOE ou de CiU.

Raimundo #17 hai 2 dias Raimundo

#16, Dani, haiche un nacionalismo de ricos, e o noso. Vexamos:

Nacionalismo de ricos: Escocia ten petróleo, Santa Cruz en Bolivia, ten petróleo.

País Vasco e Cataluña teñen industria, levantada polos traballadores galegos, extremeños, etc...

O nacionalismo dos pobres: A Seguridade Social, gañada polo traballo de toda a vida ¿Perderémola coa independencia... amabel? Pois sí. A dialéctica ricos/pobres indícao sempres.

E senón, un exemplo. O secretario Xeral da UGT catalana, Joseph María Alvarez, dí que os obreiros extremeños, galegos... débenlle 23 euros (xustos) aos traballadores cataláns. Se, e inda por riba, hai independencia ¡Deixannos sen nada!

Se a independencia supón a pérda dos dereitos dos traballadores galegos, por moi amábel que sexa ¡Que se independice Galicia, se quere!

Pero Ferrol, non. Temos dereito a decidir. A os frutos do noso ttraballo.

Enlace ao artículo (en pdf) do Josph María Alvarez:

http://www.iceta.org/ja300508....

meendinho #18 hai 2 dias meendinho

Dani, tens toda razão. Nem só é a língua, mas que queremos para a Galiza? Que modelo seguir? Que projecto apresentar-lhe à sociedade? eis o que fiz o SNP. E o BNG? nem sabemos nem conhecemos.

Nacionalismo de ricos... Eu só sei que o Plaid Cymru atreveu-se a loitar contra a construção naval militar nos anos 90 com coerência e isso fiz que tiver muitas críticas, mas fora atrevido e coerente. Hoje, 20 anos após, abre uma nova linha cara a independência.

Nem sei se o BNG devera abrir essa via, mas devera ser claro com o modelo a seguir: uma Dinamarca, uma Suécia, uma Holanda, uma Finlándia.... qualquer servir: países, nações "pequenas" e com avanços sociais e económicos.

E por último, cuidar a imagem... alguém entrou na página do Plaid Cymru? Essa é uma imagem de modernidade. A do BNG segue arrastando o cliché dos anos 70. Os candidatos/as segue-se a pedir certificados de patriotismo... e a militância? e os simpatizantes? Faz falta uma refundação, certo, menos ideologismo de salão e mais argumentos convincentes do modelo de país... o BNG nos 90 transmitia ilusão e desejo por um país novo, moderno e com progresso. E hoje?

Gelo #19 hai 2 dias Gelo

meendinho,

Gostei muito dos teus comentários e também é certo que um projecto político nom se pode suster em neo-falantes nacionalistas com mitologias (quase)ultrapassadas.

Talvez tenhas muita razom com a estética e mesmo com a máxima "obamista" Wles Can. Nestas eleições o PP nom se cansou de dizer que um Estatuto de Naçom pode interessar a Catalunya (ela pode) mas nom a Galiza pois que dependemos do Estado. Como se pode dizer desde o galeguismo que isso é falso, que Galiza pode, que nós podemos?" (Dani Álvares: Facerse maior. Vieiros, 13/03/2009)