Mostrando entradas con la etiqueta b. Identidad urbana. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta b. Identidad urbana. Mostrar todas las entradas

19/9/18

Surgen identidades colectivas producto del proceso de modernización capitalista, pero que en un primer momento, parten de las identidades rurales de las sociedades tradicionales




"(...) Steinko pasa a definir qué es la identidad desde una concepción materialista. Así, la identidad sería la percepción que cada uno tiene de sí mismo, pero no en abstracto, sino en la coyuntura concreta, no directamente relacionada con el cambio social impulsado por el proceso de modernización capitalista, aunque sí está –obviamente- influido por él. 

No hay paralelismo mecánico entre cambio social (modernización capitalista y los diferentes grados y protagonismos de los sectores tradicionales o estatales en cada país) y la formación de identidad de cada persona o grupo social, pero ambos se relacionan, porque para Steinko, no podemos entender la definición de la identidad como un proceso ahistórica.

Lo importante de la conformación de las identidades, son las narrativas que se diseñan y surgen a partir de ella. También hay que tener en cuenta que las identidades no son aleatorias, sino que cumplen una funcionalidad, lo que les quita arbitrariedad, ya que tienen que tener una relación con la realidad, tiene que obedecer siempre a algo mínimamente real. Definida la identidad, el profesor Steinko pasa a concretar dicho concepto en cada marco de sociedad: la tradicional, la moderna y la relacionada con el Estado.

En los espacios tradicionales de la sociedad, predomina el Etnos. Etnia, tradición, familia, mundo local, lazos estáticos y economías locales; los procesos de transmisión social responden a lo anterior, siendo la familia, la Iglesia, la comunidad los mecanismos de transmisión identitaria, que de manera automática, se transmiten de unas generaciones a otras. 

La tendencia a la automatización son muy fuertes y refuerzan la visión naturalizadora de la identidad, surgiendo la concepción del pueblo, el alma popular, la visión de pueblo ahistórica y esencialista, tan propagada por el romanticismo.

En las sociedades modernas, las identidades surgen de las relaciones mercantiles y de la incorporación al trabajo asalariado, que separa a las personas al trabajo, de la comunidad a la fábrica, aparece mecanismos de educación diferentes de la familia, como la Escuela y la construcción consciente en ella de una identidad nacional. Predomina la vida urbana y masificada, lo que le obliga a pensar en un todo y ensanchar su visión cognitiva del mundo. 

Surgen identidades colectivas producto de este proceso de modernización capitalista, pero que en un primer momento, parten de las identidades rurales de las sociedades tradicionales. De esta forma, la conciencia obrera primigenia, es deudora de esa identidad tradicional rural.

Eran momentos todavía en los que los Estados no eran sujetos protagonistas constructores de identidades, pero con la Segunda Guerra Mundial, los Estados irrumpen con un protagonismo no conocido. El proceso de modernización identitaria, de los ambientes proletarios tradicionales se va extinguiendo rápidamente, pasando de una identidad obrera a una identidad cada vez más ciudadana. 

El Estado ya no solo se centra en elementos relacionados con el ejército o el orden público, o movilizar al campesinado a la guerra a través de la transmisión de una identidad patriótica movilizadora de la guerra, a un Estado generador de identidades ciudadanas más democráticas, propias de los Estados del bienestar de la segunda pos guerra mundial, muy importante para entender la generación de identidades basadas en la individualización de las sociedades capitalistas modernas.

Este proceso de individualización comienza a crear un espacio público que conocemos como Demos. El Estado crea una infraestructura cultural y educativa para el desarrollo de ese demos, junto con el surgimiento de importantes medios de comunicación primarios. (...)"               

(Conferencia de Armando Fernández Steinko (UCM), Eddy Sánchez Iglesias , Mundo Obrero, 14/07/18)

18/9/13

Iniesta: "Me siento de Fuentealbilla, me siento español y me siento catalán..."

"Me siento de Fuentealbilla, me siento español y me siento catalán porque llevo 17 años en Cataluña, mi mujer es de allí, mi hija es de allí... Cataluña a mí me lo ha dado todo y creo que no es incompatible sentirse español y catalán".

Asimismo, el centrocampista manchego afirmó que "no es incompatible sentirte español y jugar en el Barça, o sentirte catalán y jugar en la selección". "Para mí es una cosa tan lógica que se me hace difícil que no se entienda. Si queremos politizar el tema es difícil de entender", sentenció. "              (Entrevista a Iniesta, La voz Libre, 17/09/2013)

30/5/13

"Lo de sentirse integrado es una manía"... dice Gregorio Morán, luego es, ¿un colonizador victimista, o un comunista perdonavidas?

"El periodista Gregorio Morán ha manifestado en una entrevista en Els Matins de TV3 que "no tengo ningún interés en integrarme" en Catalunya. Moran, que presenta el libro 'La decadencia de Catalunya contada por un charnego', ha explicado que "he vivido en París y he vivido en otros sitios y a mí nadie me ha planteado nunca si me siento integrado".

En este sentido, ha dejado claro que "yo lo que quiero es ser libre y poder trabajar". Moran ha cuestionado "esta manía de sentirse integrado como si fuera un privilegio que concede la sociedad al que viene de fuera". "¿Integrado con quién? ¿con las instituciones? Nunca me he sentido integrado con ninguna institución y lo prefiero", ha remarcado.

El periodista, preguntado al respecto, ha manifestado que "no tengo problema con el catalán, leo y entiendo, no necesito más". "Como decía Cruyff, por respeto a la lengua prefiero no hablarlo", ha sentenciado. Por otra parte, ha considerado que "Jordi Pujol es el político más importante de la Catalunya moderna, y por tanto responsable de su deterioro".        (e-notícies, 28/05/2013)



"Albà trata Gregorio Morán de "colonizador victimista"

El actor de TV3 considera al periodista un "comunista perdonavidas".

 El actor Toni Albà ha criticado al periodista Gregorio Moran después de ver su entrevista en Els Matins de TV3 y la ha tachado, en varias intervenciones en twitter, de "colonizador", así como de "comunista perdonavidas".

A criterio del actor de TV3 es "escuchar a TV3 a Gregorio Morán y ver la encarnación del colonizador victimista disfrazado de 'ciudadano del mundo'". "Gregorio Morán es el comunista perdonavidas que más se parece al intelectual de derechas. Porque será?", agregó más tarde.

Por otra parte, el actor también tuvo palabras contra el hijo del eurodiputado del PP, Alejo Vidal-Quadras, en las últimas horas. "Una señora me confesó que llevaba su hijo a la misma escuela del Alejo. Me dijo que ya se le veía que no estaba muy bien ...", ha escrito."    (e-notícies, 28/05/2013)

8/7/12

Una cultura es algo más que un conjunto de coros y danzas regionales, torres humanas o caganers. La cultura catalana solo existe si admitimos la enorme trasfusión de toda la península

"Albert Boadella, dramaturgo, director de Els Joglars y director artístico de los Teatros del Canal de Madrid, en un post en su blog:

‘Hace algunos años Jordi Pujol se pavoneaba sobre la poca influencia de Cervantes en su formación literaria y por el contrario citaba el influjo de algunos escritores catalanes. Cada cual puede determinar aquellas cosas que cree que han sido decisivas en su vida por el ascendente ejercido en la infancia o la juventud pero la afirmación de mí querido Ubú no es baladí. 

En este personaje las intenciones acostumbran a ser recurrentes y hay que buscar el objetivo siempre en el mismo lugar. Esta vez se trataba de mostrar que la cultura española es distinta de la catalana. Cuando uno se pone a pensar en las diferencias objetivas para establecer una afirmación en este sentido no encuentra por ninguna parte nada sustancial al margen de una lengua que parece dialecto de la otra o viceversa.

 Una cultura es algo más que un conjunto de coros y danzas regionales, torres humanas o caganers. La cultura catalana solo existe si admitimos la enorme trasfusión de toda la península y aceptamos que el flamenco, la zarzuela o los toros, también forman parte de nuestro paisaje cultural. En resumen, es cultura catalana por ser española. (...)

Sin lugar a dudas, el arte es uno de los factores que mejor establecen nuestra pertenencia a una cultura española. Este país no posee culturas regionales en el sentido amplio con que nos referimos al término. Es evidente, que el llamado arte y cultura españolas se beneficia de unas variantes que tienen su raíz en las formas literarias producidas por las distintas lenguas o el simple folklore de sus territorios.

 Sin embargo, a menudo tales ramificaciones tienden a confundirnos sobre el sentido específico, global y al mismo tiempo heterogéneo que puede significar una cultura autóctona. La fusión de una larga historia común produce en el terreno de las artes la existencia de una profunda idiosincrasia cultural que acaba formando parte del patrimonio de todos. 

Encontramos unas artes realizadas por castellanos, catalanes, extremeños, vascos o andaluces pero cuyas herencias y formas de expresión se engloban dentro de un conjunto de cierta homogeneidad, el cual, frente a la mirada externa, es catalogado como español.

El pintor Velázquez nos representa a los ciudadanos de esta nación de la misma manera que el malagueño Picasso o las zarzuelas del catalán Amadeo Vives, y a nadie se le ocurre reivindicar su pintura o su música como propia exclusivamente de la región en la que nacieron.

 Ciertamente, existe un teatro en catalán o en vasco pero su estructura narrativa no difiere para nada del teatro en español como no sean algunas piezas muy concretas ligadas al folklore tradicional. Si traducimos la obra al castellano desaparece el origen territorial (y lo afirmo por la experiencia de muchos espectáculos).

En definitiva, afirmar que Cervantes no es un referente para la totalidad de los ciudadanos españoles, es tan disparatado como negar nuestra pertenencia a la cultura cristiana por el simple hecho de no creer en Dios’."                (lavozdebarcelona.com, 26/04/2012)

16/9/09

Pues Madrid es un área metropolitana... y Barcelona otra... más pequeña

" Jorge Valdano, director ejecutivo del Real Madrid, en una entrevista a DPA recogida por El Mundo el 25 de agosto de 2009:

“Cada uno desde su visión intenta ocupar un lugar en el mundo. El Barcelona lo hace mirando desde Cataluña hacia adentro y el Real Madrid lo hace mirando desde España hacia afuera. […] Aquí será difícil que algún jugador diga ‘Viva el Real Madrid y viva la Comunidad de Madrid’.

[…] Cuando el Barcelona fichó a Ibrahimovic sí eché en falta el discurso del obispo de Barcelona. Parece que la iglesia tiene que estar por encima de regionalismos y me sorprendió que con Ibrahimovic no aplicara un discurso del mismo orden”. (lavozdebarcelona.com, 15/09/2009)

"Joan Laporta, presidente del F.C. Barcelona, en una entrevista en Catalunya Ràdio el 14 de septiembre de 2009:

“Que Valdano compare Cataluña con la Comunidad de Madrid quiere decir que no ha entendido nada. Y tal vez no sea culpa de Valdano. Esto debe ser culpa de los que no quieren que verdaderamente esto sea así. Cataluña es una nación, hoy por hoy, dentro del Estado español, y la Comunidad de Madrid es una distribución administrativa que marca la Constitución. Esto es una evidencia”. (lavozdebarcelona.com, 15/09/2009)

9/6/09

O "NÓS" galego, o noso "VOLK"... mira ti... cousas veredes... rascas un pouquiño e... tachán...


"Somos galegos de forma natural, biolóxica e cultural, humana. Porque non se nace só ser humano, sobre todo nácese madrileño, irlandés, galego... Nácese dun parentesco e dunha identidade, o nacemento incorpora unha identidade natural e cultural; marcada mesmo no noso nome e apelidos. Facemos parte dun grupo e dunha comunidade, neste lugar, e desde sempre, o galego é o noso idioma propio e a nosa marca cultural, o galego brota de Galiza como a auga dunha fonte, isto é a realidade. Tamén podemos sermos persoas galegas por radicación, por unha estancia prolongada, ou por vontade de integración neste lugar. Integrarse é un acto de respecto e de amabilidade para quen nos acolle, é algo case que obrigado. Con todo, existen persoas que, sen sabelo, van contra o natural e contra o cultural e adoptan unha posición política e politizada á hora de falar: néganse a falar galego, a aprendelo, incluso desexan firmemente que morra. Adoptan en exclusiva, e con exclusión, a lingua de fóra, a do poder exercido, a única que é de obrigado coñecemento legal, a lingua da imposición política. Todos os galegos e galegas que guían a súa vida en castelán fano por motivos políticos, consciente ou inconscientemente. Estes motivos derivan de que ben eles, seus pais ou seus avós, foron socialmente obrigados á muda, para así teren acceso a ámbitos e actividades que, doutro xeito, lles estaban coutadas por falaren galego. Adoptaron para si propios a visión que o colonizador (o de fóra, o outro que obriga) ten de nós, e chegaron ao paradigma do colonizado servil e fiel: modificar a súa identidade natural para adoptar a identidade política que o colonizador lle impón: “ti non es como pensas, es como eu che digo, a túa natureza é outra”.

España é un mosaico de lugares con identidade, de nacións, mais sucede que os lugares están xerarquizados e a xerarquía exércese en forma de poder mediante a imposición do concreto. Escoller unha identidade, natural ou política, significa aspirar a colocarse a un mesmo máis arriba ou máis abaixo nesa xerarquía, máis cerca ou máis lonxe do poder, significa tamén renunciar á identidade natural ou manterse nela. España leva centos de anos na loucura de intentar reducir a “una” as nacións que a compoñen, negando a realidade obxectiva e exercendo esa xerarquía desde o poder do Estado. Estes lugares con identidade, estas nacións, están conectadas por fluxos de interacción xerárquica e sucede que cando, desde o centro, se nega a existencia e o respecto tolerante polo diferente, as nacións tenden a romper esa conexión que as afoga; o centralismo excluínte produce tensións entre o centrífugo e o centrípeto e así, o que é o reclamo que as nacións fan para seren respectadas en igualdade polo Estado, polo poder de fóra, acaba por converterse no “problema dos nacionalismos”, que na realidade é o problema entre o nacionalismo español excluínte e irrespectuoso e a demanda das nacións, dos lugares con identidade, de estarmos integrados en igualdade e con respecto no Estado. O Partido Popular, ao que pertence o noso presidente (marcado como galego nos seus apelidos), encarna a negación do Nós e o enxalzamento do outro.

En Galiza o goberno de Fraga puxo a andar unha política lingüística de grande éxito: logrou que a lingua natural, o noso mais evidente e forte signo de identidade, caese do 60% de uso vehicular a menos do 20%; mexaban por nós e moitos pensaban que orballaba, moitos seguen a pensar que orballou, mesmo que foron días de espléndidas raiolas de sol que caían do ceo. É sabido que o Partido Popular está controlado polos sectores máis intransixentes da dereita europea, aquí a extrema dereita está dentro do núcleo ideolóxico do Partido Popular, controlándoo, estes sectores, fillos do franquismo falanxista, aínda están empeñados en construír a idea da España única e excluínte, onde nada cabe se non se achega ao paradigma do que eles entenden como español, esa especie de madrileño-andaluz. Levan moito tempo traballando para eliminar a diferencia, para extinguir as outras identidades de España, as outras culturas, as outras naturezas (Etnocidio: Extinción deliberada dun pobo, cultura ou grupo étnico).... (...)" (Paulo Meraio Belasco: Con premeditación e elaivosía. Vieiros, 05/06/2009)

#6 hai 3 dias Raimundo [Valora este comentario Positivo -9 Negativo]
Comentario mal valorado polos lectores. Ocultar

"Somos galegos de forma natural, biolóxica e cultural, humana"... pero a Seguridade Social é política, histórica, e universal... moi humana...


"Facemos parte dun grupo e dunha comunidade"... pero ¿Cal? Por exemplo, o Val de Arán quere "independizarse" de Cataluña (enlace ao final)... entón ¿terá selecciósn deportivas... e unha Seguridade Social aranesa? ¿Ou a Seguridade Social serache a catalana? E listo...

"Con todo, existen persoas que, sen sabelo, van contra o natural e contra o cultural e adoptan unha posición política e politizada á hora de falar: néganse a falar galego, a aprendelo, incluso desexan firmemente que morra."... non sei se o saben ou non, pero as clases medias galega das cidades, non van a cambiar o español, porque o falan dende hai séculos...

"Apelar ao dereito individual é unha burla, un acto de traizón á democracia que"... xa empezamos... o dereito "individual" dun millón de galegos castelánfalantes a falar o castelán non é unha burla... é democracia... negarlleo (inda que só na apariencia), un suicidio político... o do bipartito.

"Para lograren os seus obxectivos necesitaban enganar a xente. Como o que se reclama é (era) algo inexistente (responde a unha falsa demanda)"... enganar, enganan todos... pero non era unha falsa demanda a da clase media cidadá... se o fora, non se houbera movilizado pra ir a votar ao Feijoo9.

"Tamén era imprescindíbel que houbese violencia contra os manifestantes, contra os que buscan o mellor para os seus fillos, contra os que se lles impón o galego. E a violencia chegou, como era previsíbel"... ¡vaia se chegou! Uns centos de matóns nacionalistas atacando a 300 persoas de Galicia Bilingue (non habia mais)... nenos con globiños e mulleres, corridos por noxentos energúmenos... ¡home! que vai ser, que os nenos e mulleres de Galicia Bilingue atacaron aos matons ¡pobriños! E a clase media... escandalizouse desa violencia gansteril... e alá foi o Quim...

"a xente cre que o BNG, ou o goberno progresista, fixo unha lei en virtude da que todas as materias ían ser impartidas en galego"... dende logo, polo menos na Coruña, os comerciantes creen que iban a meterlles multas... porque recibiron cartas con ameazas de multas, con membrete oficial, o da Mesa... non van creer que vai ser todo en galego... Se ameazas un pouco, o ameazado defendese con todo...

"El, e outros con el, renegan desta identidade natural e prefiren unha identidade non só política, tamén politizada, excluínte e destrutiva de Nós, dos galegos, profundamente allea"... cidadáns galegos somos todos. Por empadronamento, polo carnet da Seguridade Social, porque son galegos os que viven e traballan en Galicia, falen o que falen.

As clases medias cidadás, inda que voten ao PP, son galegas, porque pagan os seus (cativos) impostos en Galicia. E só queren vivir tranquilos...

Os patróns do Náutico de Vigo, os que queren que os traballadores falen con eles só en castelán, e se non... arreando... son os que traballan contra o galego... eles sonche os violentos... o resto, non... as clases medias cidadás sentironse agredidas (sí, a propagando do PP axudou, pero foia indefinición no seu apoiodo bipartito o que fixo que votaran en masa ao PP.

Non atacan, os comerciantes coruñeses, defendense... os patróns atacan... a confusión nesto, a confusión que rezuma este artículo, pareceme totalmente fora da realidade galega... e polo tanto, politicamente, segue a afondar no mismo suicidio do bipartito...

¡Canto gustarille a Feijoo9 leelo!

#7 hai 3 dias Raimundo [Valora este comentario Positivo -7 Negativo]
Comentario mal valorado polos lectores. Ocultar

Olvideime de poñer o enlace no meu anterior (e longo) comentario, ao casa da "independencia" do Val de Aran de Cataluña. Ai vai:


http://nacionalismodeandarporc...

#20 hai 21 horas e 4 minutos Raimundo [Valora este comentario Positivo -3 Negativo]

Despois do fin se semán, volvo a leer o artículo, volvo a asombrarme do pouco aprendido delas. O victimismo rampante segue. Volvo a comentar...

- “Somos galegos de forma natural, biolóxica e cultural, humana. Porque non se nace só ser humano, sobre todo nácese madrileño, irlandés, galego”..... ¡Home! Entón non se nace ser humano... haiche algunha diferencia entre “ser humano” e “ser galego”... ¿cal será? ay, mi madriña...

“o galego é o noso idioma propio e a nosa marca cultural, o galego brota de Galiza como a auga dunha fonte, isto é a realidade”.... Excepto en Ferrol, donde é o castelán o que brota coma a auga na fonte, logo os ferroláns ¿non somos galegos?

“Integrarse é un acto de respecto e de amabilidade para quen nos acolle, é algo case que obrigado”… e Castelao ¿integrouse en Arxentina? ¿Obligarono?

“Todos os galegos e galegas que guían a súa vida en castelán fano por motivos políticos, consciente ou inconscientemente.”... Ou porqué é a súa lingua materna... e falano por iso... incoscientemente... nas cidades...

“modificar a súa identidade natural para adoptar a identidade política que o colonizador lle impón: “ti non es como pensas, es como eu che digo, a túa natureza é outra”... ¡Home! Os ricos impoñen a súa lingua...

Ouseña, hoxe en Cataluña, os inmigrantes galegos, andaluces, arxentinos, teñen que adoptar a identidade politica que oricachónb lle impón, igual que os señoritos das cidades impuxeron a súa identidade aos campesiños galegos... mira ti, que avance.

“O Partido Popular, ao que pertence o noso presidente (marcado como galego nos seus apelidos), encarna a negación do Nós e o enxalzamento do outro.”... entón, os votantes do PP non pertecen ao “NOS”, ouseña, ¿son galegos de segunda división? ¿En caso de que Galicia se independice, terán que facer un xuramento de galeguidade, e pasar un exame de galego para tere a cidadanía galega?... ay, mi madriña... a voltas co Volk, con Nós...

Ese NÓS... e feixismo... dende logo... a estas alturas...

#22 hai 18 horas e 3 minutos AGIL

Raimundo, mundo, mundo, que te atrpalhas: Quem nos mete a "TODOS los espaÑoles" no seu saco é o Rajoy e o Asnar. Feijó e os seus amigos, para além, metem-nos aos galegos TODOS no seu saco. Por favor, dá a entender que és pessoa humana e razoa um pouco.

Raimundo #23 hai 16 horas e 59 minutos Raimundo

#22 agil, por favor, nacemos homes o mulleres, europeos, españois, galegos, ferroláns, galegofalantes ou castelánfalantes, ricos ou pobres, de cidade ou mariñeiros, tontos ou listos, altos ou baixos, sanos ou cun unha enfermidade crónica, chistosos ou serios, guapos ou feos, cantarins ou non...

Pero nacemos cos mismos dereitos, a non sere discriminados pola raza, pola lingua, polo orixe, pola fealdade física, pola enfermidade, pola pobreza... por nada... sexas de donde sexas... vivas onde vivas... teñas o NÓS que teñas...

Os dereitos humáns dos ferroláns, dos galegos, dos españois... todos iguais... todos libres (E as veces, fraternos... inda menos)

14/4/09

Saudade de la favela

"Tomemos el caso de Adriano, alcoholizado, según su novia, o ex novia, y "necesitado de nuestras oraciones", según su madre. El ariete del Inter gana cinco millones de euros al año, a los que ha renunciado mientras no juegue. Adriano ha protagonizado numerosas fugas a Brasil para refugiarse en su viejo barrio.

El futbolista millonario toma un avión en Milán, primera clase, y desembarca en la favela de su infancia para compartir cervezas y prostitutas con sus amigos de toda la vida. Sus amigos, ahora, se dedican mayormente al narcotráfico y a la delincuencia organizada. Las fiestas duran días, semanas. Adriano ha ido hundiéndose en esa esquizofrenia: ídolo de oro en Europa, pandillero salvaje en América. El chico dejó la favela, pero la favela no dejó al chico." (ENRIC GONZÁLEZ: El chico y su favela. El País, ed. Galicia, Deportes, 13/04/2009, p. 45)

25/1/09

El monumento al "condón" (la torre Agbar) le gana a la Cibeles ¿seguro?

" Mònica Terribas, directora de TV3, el 23 de enero de 2009 durante la Comisión de Control a la Corporación Catalana de Medios Audiovisuales en el Parlamento autonómico de Cataluña:

“La torre Agbar es una referencia arquitectónica que nos da una imagen de modernidad como país que contrasta, creemos, de forma inteligente con la Puerta del Sol y otros puntos de referencia”. (lavozdebarcelona.com, 24/01/2009)

13/5/08

Los de la ciudad y los de la aldea no se entienden



El cementerio de Finisterre diseñado por César Portela. Fotos: Xurxo Lobato. El País, 11/05/2008, p. 44)
“El cementerio muerto. Diez años después de terminado, nadie ha sido enterrado en el vanguardista camposanto de César Portela. Los lugareños prefieren el municipal. (…)
El jardín de aromáticas que diseñó Portela ha quedado sepultado bajo las margaritas silvestres, las dedaleras y el carrasco. En esta época del año, las flores del tojo y la retama pintan la ladera de amarillo. Arriba, la carretera que lleva a los peregrinos al faro del mar tenebroso. Abajo, el acantilado donde todo se acababa. Y, a media falda, los 14 cubos de granito, aparentemente desordenados. Según el autor, como "rocas desprendidas" o "contenedores de un barco" naufragado que hubiesen arribado a la costa transportando, cada uno, 12 nichos.


Todos ellos (con otros tres cubos algo más arriba: la sala de autopsias, el depósito y la capilla) componen el cementerio sin muertos más valorado del planeta, un cementerio marino pensado para seguir creciendo por la ladera. Finalista de los premios Philippe Rotthieer (2002) y Mies van der Rohe (2003), reconocido como una de las mejores obras funerarias del mundo por Oxford y alabado en unas 50 publicaciones especializadas, el cementerio de Portela sigue provocando rechazo entre muchos vecinos. Los mayores quieren sepultar a los suyos en un lugar "más acogedor".

Portela, de 70 años, Premio Nacional de Arquitectura española en 1999 por el edificio de la estación de autobuses de Córdoba, tiene dicho: "La imagen del cementerio es la de una senda que atraviesa una aglomeración de casas, una serpiente que repta a lo largo de la ladera de la montaña hasta el mar, adaptándose a las repentinas variaciones del terreno (...) El proyecto imita el modo en que la naturaleza produce sus arquitecturas, y refleja la forma adoptada por los habitantes de esta tierra para producir las propias". (…)
"Aquí la gente pasa la tarde en el cementerio. Aquello está lejos. En invierno, el temporal hace imposible ir, y en verano, los buses de los turistas no dejan llegar", dice. El propio arquitecto reconoció a Traba que "hay que humanizar" la obra. Esa obra que, según él, le hizo perder el "miedo a la muerte". (…)
El de Portela es el tercer cementerio municipal que intentó Fisterra, "y ninguno cuajó". Hoy, el parroquial de Santa María das Areas, sigue siendo el único, caótico, camposanto. Hace mucho que no se vende nada, y cuando muere uno, incineran a su antecesor difunto. Lo malo es si mueren muy seguidos. "Yo, por si acaso", dice Nolina, "ya le estoy pagando la incineración a mis hijas". (El País, ed. Galicia, Cultura, 11/05/2008, p. 44)
“Entre los pocos vecinos enamorados del lugar, lo que no gusta es que las sepulturas sean de alquiler. Aquí todo el mundo quiere dormir su sueño eterno en casa propia. "Los modernos no lo creen, pero algo hay que nos domina, y si el Viernes Santo llueve, todo el año está revuelto. Con las cosas de los muertos no se puede andar jugando", filosofa Maruja, madre de un famoso ex jugador del Depor.

Muchos turistas, al ver los cubos desde la carretera, piensan que son bungalós. "¿Y el Ayuntamiento me alquilaría uno de ésos para el fin de semana?", preguntó uno en el semáforo marítimo. "Lo dudo", le respondieron, "por menos de 25 años, no va a poder ser". (El País, Ed. Galicia, Cultura, 11/05/2008, p. 44)

14/2/08

¡El turco es mío! ¡No, que es mío! ¡Criminal! ¡Ladrón!

“Merkel exige lealtad a los alemanes de origen turco. Erdogan condena en Colonia la "asimilación" de los inmigrantes

El debate sobre la integración de los inmigrantes en Alemania se ha intensificado tras la visita al país del primer ministro turco, Recep Tayyip Erdogan. En un discurso a "los turcos europeos", ante 16.000 personas reunidas el domingo en un estadio de Colonia, Erdogan se pronunció a favor de su integración, pero condenó como "crimen contra la humanidad" la "asimilación" pura y simple de los turcos dentro de las sociedades donde residen a costa de perder su identidad y su cultura.

La canciller alemana, Angela Merkel, expresó ayer sus dudas sobre el modelo de integración que defiende el gobernante turco y envió ayer un claro mensaje a los alemanes de ascendencia turca: "Los jóvenes que han crecido aquí, que en su mayoría tienen nacionalidad alemana, me tienen a mí como canciller federal. Su lealtad pertenece al Estado alemán".

Erdogan alentó a los turcos de Alemania a que aprendan alemán sin descuidar la lengua turca, y propuso la creación de centros de educación turcos en Alemania.” (El País. Ed. Galicia, Internacional, 12/02/2008, p. 5)

Y los turcos ¿Qué dirán del rifirrafe? ¿Serán de donde pagan los impuestos, o de dónde van de vacaciones? Serán, serán...

12/2/08

El urbanita neoyorkino vasco, cosmopolita y cómodo

“Sergio Prego, el artista que vuela. Levita, fotografía explosiones, recorre a toda velocidad ciudades inhumanas sin tocar el suelo… El artista donostiarra afincado en Nueva York (…)

Hace 13 años, Prego y Okariz llegaron a Nueva York, y hace 10, a esta casa que contradice la idea de que todo artista, en esta ciudad, vive en un loft. Unos cursos en Arteleku junto a Txomin Badiola les animaron a dar el salto. Él apela a razones que van más allá del arte para explicar su decisión de quedarse. “Me gusta la ciudad a nivel de identidad. En España y en el País Vasco tengo una identidad conflictiva, indefinida. Aquí me siento muy cómodo. Hay una tradición que entiende que la cultura local se construye con la cultura de fuera, así que éste es el único lugar del que me puedo sentir parte”. (El País, El País Semanal, 10/02/2008, p. 26)